Ці ведае звычайны пакупнік, што за сырам трэба даглядаць, як за дзіцём? Наўрад ці кожны. Такія “інтымныя” моманты вытворчасці вядомы непасрэдна сыраробам, якія ўдзень і ўначы клапоцяцца пра кожны брус сыру.

Таццяна Анісімава прыйшла на малочны камбінат 34 гады таму адразу пасля вучобы. Працавала лабарантам хімбаканалізу, зменным майстрам у цэльнамалочным цэху, а зараз займае пасаду старшага майстра ўчастка па доглядзе сыру.

Нарадзілася жанчына ў Хоцімску, а падчас наведвання родзічаў у Варонежы паступіла ў мясцовую ВНУ на тэхнолага. Там і пазнаёмілася з будучым мужам Анатолем. Разам прыехалі працаваць у Асіповічы, дзе і ўладкаваліся.

— Люблю сваю работу і людзей, якія побач, — расказвае Таццяна Іванаўна. — Сыр, як і дзіця, патрабуе клопату. Вось прынялі мы партыю сыру — апускаем яго ў расол, дзе ён, у залежнасці ад гатунку, знаходзіцца ад 36 да 72 гадзін. Аб’ёмы немаленькія: адначасова соліцца 20 тон. Пасля гэтага далікатэс упакоўваем уручную з дапамогай машын, а потым ён праводзіць у камеры выспявання ад 25 да 80 сутак. І кожны брус (5-6 кілаграмаў) у працэсе выспявання трэба пераварочваць, апрацоўваць. А гэта, ні многа ні мала, 10 тон за змену. Прадукт далікатны, таму любіць, каб яго “песцілі”. Усяго ж на прадпрыемстве вырабляецца 18 відаў сыру. Шмат прадукцыі накіроўваецца на экспарт. Расіянам вельмі падабаюцца латэксныя сыры, асабліва пармезан. І нам ёсць што ім прапанаваць.

Абавязкаў у Таццяны Іванаўны шмат, ды і адказнасць, вядома, немалая. Трэба кантраляваць не толькі тэхналагічныя працэсы, але і стан абсталявання, весці дакументацыю. У калектыве 46 чалавек, у асноўным гэта жанчыны, і, хоць бывае і іскрыць ад эмоцый, але ўсе працуюць дружна.