Прыгожа аформлены падворак са своеасаблівай галерэяй рэдкіх дэкаратыўных раслін і невялічкіх скульптур, разныя аканіцы, а ў хаце гасцей сустракаюць адразу тры пухнатыя каткі. Пабачыўшы такое, адразу разумееш: жыве тут чалавек крэатыўны, неардынарны, творчы…

Тамара Мікітаўна Пятровіч нарадзілася ў аграгарадку Вяззе. Тут жа скончыла сярэднюю школу. Пасля паступіла ў Магілёўскае культпра-светвучылішча на тэатральнае аддзяленне, размеркавалася ў мясцовы Дом культуры. Аднак кар’-ера не задавальняла поў-насцю мастацкія памкненні жанчыны. Так з’явілася ідэя, падтрыманая жыццёвымі абставінамі, — атрымаць спецыяльнасць бібліятэкара ў Магілёўскім бібліятэчным тэхнікуме. Шмат гадоў была бібліятэкарам у мясцовым клубе. Зараз Тамара Мікітаўна на пенсіі, аднак пра адпачынак нават і не думае: працуе ў школьнай бібліятэцы, вырошчвае кветкі, пачала пісаць вершы.

— Проста перанесла думкі на паперу, — дзеліцца аўтар. — Спрабавала складаць вершаваныя радкі і раней, але далей спробы справа не пайшла, а тут усё пачало атрымлівацца без напружання, само сабой. Відаць, і для мяне знайшлася Муза.

За апошнія гады ў Тамары Пятровіч выйшла два зборнікі вершаў “Ля роднага ганку” і “Не адзінокая”. У планах — выдаць кнігу перакладаў твораў паэта Уладзіміра Малевіча.

— У большасці маіх вершаў няма адрасатаў, ёсць прывід і фантазія пачуццяў наколькі дазваляе душа, — адзначае Тамара Мікітаўна. — Пішу пра ўсё, што бачу вачыма і адчуваю непакорным сэрцам. Каб напісаць тое, чым буду сапраўды задаволена, трэба раптоўнае натхненне. Але дасюль не магу назваць сябе сапраўдным паэтам. Хутчэй аматар з абвостраным пачуццём прыгожага.

— Імкненне стварыць хараство не толькі на кніжных старонках, а і вакол сябе — адметная рыса нашай зямлячкі, — пацвярджае кіраўнік спраў Вяззеўскага сельвыканкама Інеса Прышывалка. — Яна штогод набывае новыя дэкаратыўныя расліны для свайго надзела, заўжды прыдумвае нешта цікавае і арыгінальнае. Летась сядзіба Тамары Мікітаўны стала лепшай у раёне па добраўпарадкаванні, а раней нават патрапіла ў тэлепраграму канала “Беларусь 4. Магілёў” “Гісторыя з геаграфіяй”, прысвечаную аграгарадку.

Вязаўчанка аказалася не адзінай у сям’і, хто мае адносіны да мастацкага слова. Дачка Лілія Маскалёва працуе бібліятэкарам у мясцовай бібліятэцы.

— Станаўлюся першым слухачом, крытыкам і рэдактарам новых твораў мамы, — расказвае Лілія Яўгеньеўна. — Гэта накладвае своеасаблівую адказнасць.

Сама ж жанчына знайшла сябе ў іншым напрамку творчасці.

— Нягледзячы на тое што і праца, і жыццё звязаны з літаратурным словам, больш даспадобы музыка, — усміхаецца яна. — Спяваю ў эстрадным ансамблі “Вяззеўскі кірмаш”, маю музыкальную адукацыю. Думаю, што няма аніякай розніцы, як чалавек праяўляе прыгажосць сваёй душы, важна не ўтойваць свае таленты, развіваць іх.