У амерыканскіх бізнес-школах любяць дэманстраваць кінафільм “Вертыкальны ўзлёт”. І не без прычыны: стужка, знятая яшчэ ў 1949 годзе, уяўляе сабой дэталёвую дэманстрацыю спосабаў кіравання калектывам і методыку выбару самых дзейсных з іх для канкрэтных людзей і абставін. Такі індывідуальны падыход мае назву “сітуацыйнае лідарства”, і кіраўнік, які ім валодае дасканала, насамрэч можа дасягаць незвычайных вынікаў.

Напрыклад, за шэсць месяцаў пераўтварыць адстаючае лясніцтва Асіповіцкага лясгаса ў пераможцу спаборніцтва сярод структур Магілёўскага ВЛГА па выніках сацыяльна-эканамічнага развіцця. Гэта, безумоўна, узлёт. Ды яшчэ які вертыкальны!

Ляснічы Станіслаў Цагойка перайшоў у Татарку з Дрычынскага лясніцтва. Там быў лесніком, майстрам лесу, памочнікам ляснічага — нармальны кар’ерны рост для чалавека, які справу любіць, адносіцца да яе сур’ёзна і не баіцца браць на сябе ўсё большы цяжар адказнасці.

Што чакае на новай пасадзе, зразумела, ведаў не ва ўсіх дэталях, аднак дастаткова, каб на першых кроках адчуваць упэўненасць. Сапраўды, галоўнае — правільна пачаць. А далей будзе бачна.

Новы кіраўнік пачаў правільна: з фарміравання калектыву аднадумцаў. Дзейнічаў рашуча, так што за два месяцы персанал лясніцтва змяніўся цалкам. Прычына звальнення была ўвогуле адна і слушная: грубае парушэнне працоўнай дысцыпліны і тэхнікі бяспекі, так што, хлопцы, нічога асабістага…

Канечне, пазбавіцца ад незадавальняючых работнікаў нескладана. А як знайсці лепшых? Усё ж колькасць працоўных рэсурсаў у Татарцы невялікая, а канкурыраваць за іх даводзіцца з мясцовым торфапрадпрыемствам і немалым спіскам работадаўцаў з размешчаных недалёка гарадоў — Асіповіч і Бабруйска. Але тут Цагойку дапамог яго папярэдні працоўны вопыт і кампанейскі характар. Ён звяртаўся да людзей, якія ведалі яго і якіх ён паважаў за майстэрства ў лясной справе. Ставіў пытанне рубам: “Калі гатовы добра зарабляць, займаючыся любімай справай, ідзі да мяне ў каманду”. Той, хто даваў сцвярджальны адказ, добра разумеў, што яго чакае. Лес — гэта невычарпальнае багаццце, але даецца яно вялікім мазалём…

Сёння ў лясніцтве працуе толькі тры татаркаўцы, астатнія 13 чалавек з прыляга-ючых вёсак і Асіповіч. Па штаце людзей павінна быць болей, але недарэмна пры найме гаворка ішла пра больш высокія заробкі. Практычна ўсе сумяшчаюць дзве пасады, паўнацэнна спраўляюцца з павышанай нагрузкай і ведаюць, дзеля чаго трэба штодзённа напружвацца.

Работа з мінімальным кадравым запасам, канечне, мае вузкія месцы, ды і не ўсе ключавыя вакансіі ўдалося закрыць дагэтуль. Аднак ляснічы слушна лічыць, што каб кіраваць невялікай камандай высокаматываваных прафесіяналаў, яму не трэба раскідвацца на розныя дробязі. Людзям можна смела дэлегаваць частку паўнамоцтваў і засяродзіць увагу на галоўным: арганізацыйных момантах выканання паказчыкаў сацыяльна-эканамічнага развіцця.

Тут трэба адзначыць такі нюанс. З-за пашкоджання караедам і па шэрагу іншых прычын на тэрыторыі лясніцтва сфарміраваліся значныя запасы драўніны, у тым ліку не асабліва каштоўнага сухастою хвойных парод. Пасля таго як у мінулым годзе айчынная цэлюлозна-папяровая галіна пачала імкліва нарошчваць аб’ёмы вытворчасці, гэты самы сухастой аказаўся вельмі запатрабаваным. Адначасова назіраецца рост попыту на дзелавую драўніну на замежным і ўнутраным рынках. Колькі працягнецца перыяд павышанага попыту, ляснічы Цагойка не можа спрагназаваць. Затое ён ведае, як арганізаваць высечку-вывазку 4 тысяч кубаметраў у месяц замест запланаваных 2 тысяч. Каб скарыстацца спрыяльнай кан’юнктурай, працаваць яму даводзіцца ў рэжыме “жыву на рабоце”. Але ляснічы таксама жадае мець дастойны заробак і згодны дзеля гэтага працаваць столькі, колькі трэба. Да таго ж прыклад самааддачы начальніка не застаецца без увагі калектыву і з’яўляецца для яго моцным дадатковым матыватарам.

…Пры сённяшняй інтэнсіўнасці працы звышнарматыўных запасаў драўніны Татаркаўскаму лясніцтву хопіць да канца года. Станіслаў Аляксандравіч не бачыць прычын, якія б перашкодзілі пратрымацца ў набраным тэмпе і паспяхова справіцца з гэтай — насамрэч складанай — задачай.

Што будзе далей, пакажа жыццё. Але чамусьці ўзнікае пачуццё, што каманда Цагойкі сябе яшчэ пакажа. І нават неаднаразова.