Мікалай Іванавіч пераехаў у наш горад з Клічаўшчыны. Пасля арміі стварыў сям’ю з дзяўчынай, з якой пазнаёміўся на вечары ў сябра, і змяніў месца жыхарства. А да таго часу паспеў атрымаць прафесію вадзіцеля, таму працаваць пайшоў у ДРБУ № 199.

За дзясяткі гадоў работы асвоіў трактары МТЗ, Т-150, грэйдар, пагрузчык. Дарэчы, на аўтапагрузчыку працуе ўжо больш за 20 гадоў, а сам транспартны сродак служыць ужо сямнаццаты год.

— Машына любіць адны рукі, — каменціруе Мікалай. Сам і рамантуе яе, бо як ніхто адчувае рытм работы, а кожны вузел можа пазнаць нават з закрытымі вачамі.

У залежнасці ад пары года, надвор’я і задач, якія вырашаюцца ў дадзены момант, Мікалай Іванавіч разгружае пясок, гравій, пясчана-солевыя сумесі, убірае снег, рыхтуе пляцоўкі пад будаўніцтва, перамяшчае дарожныя элементы — словам, актыўна ўдзельнічае ў рамонце і будаўніцтве дарог.

Параўноўваючы стан шляхоў зносін Асіповіччыны ў канцы 80-х і зараз, дарожнік адзначае, што хоць сетка засталася ранейшай, але якасць дарог, пад’язныя шляхі значна палепшыліся, павялічыўся працэнт асфальтаваных дарог.

Мікалай Козыр перадае свой багаты вопыт і маладому пакаленню. Напрыклад, на яго пагрузчыку здавалі экзамен навучэнцы мясцовага каледжа, а сам Мікалай Іванавіч дапамагаў рабятам засвойваць азы ваджэння.

Аляксей Філіпчанка яшчэ толькі сем гадоў таму пачаў свой працоўны шлях. І месцам работы таксама выбраў ДРБУ № 199. Але вадзіцель ужо мае пяты разрад, а значыць, яго праца па-сапраўднаму адрозніваецца майстэрствам і адказнасцю.

Аляксей ездзіць на КАМАЗе, перавозіць грузы, выконвае заданні хутка і якасна. Ён добра ведае, як важна своечасова даставіць матэрыялы на аб’ект, бо ад гэтага залежыць выкананне плана і ўвесь ход работ.

І хоць на дарозе здараюцца розныя сітуацыі, Аляксей стараецца працаваць так, каб кожная паездка была бяспечнай і прадуктыўнай.

Кацярына ІВАНОВА