Такая праблема паўстала нейкі час таму і перад крычаўлянінам Дзмітрыем Кавалёвым, а таксама Данілам Фесюном з Гомеля.

Хлопцы тады яшчэ былі не знаёмыя паміж сабой, і кожны ішоў сваім шляхам, але абодва сталі  аглядчыкамі-рамонтнікамі вагонаў. Дзмітрый узгадвае, што яшчэ дашкольнікам, праходзячы неяк з матуляй па пероне вакзала, сказаў: “Тут я хачу працаваць”. І хоць пра чыгунку ён  амаль нічога не ведаў, але з цікавасцю сачыў за магутнымі цеплавозамі і доўгімі саставамі, якія праплывалі праз станцыю. Работа на стальной магістралі здавалася малому надзвычай рамантычнай. А праз гады мара ператварылася ў жыццё, і выпускнік школы Дзмітрый Кавалёў стаў навучэнцам Гомельскага чыгуначнага каледжа. Даніла Фесюн таксама вучыўся ў гэтай установе. Па размеркаванні хлопцы трапілі ў Асіповіцкае вагоннае дэпо.

Свет платформ, колаў, аўтасчэпкі

У змену каля грузавых цягнікоў, што прыбываюць на станцыю, завіхаецца паўтара дзясятка   аглядчыкаў-рамонтнікаў. Здараецца, што з інтэрвалам у дзесяць хвілін сюды прыязджае тры-чатыры цягнікі, вагоны якіх трэба тэрмінова праверыць, выявіць няспраўнасці, калі такія ёсць, перадаць даныя аператару, каб пасля хутка вырашыць пытанне рамонту: дробны ажыццяўляецца тут жа, пры неабходнасці больш складанага вагон адпраўляецца ў пункт адчэпачнага рамонту.

Дзмітрыю і Данілу іх справа здаецца надзвычай захапляльнай, бо магутныя шматметровыя цягнікі, нібы дзіцячыя машынкі, падуладныя іх рукам, ведам і ўменням. Па два аглядчыкі-рамонтнікі з галавы і хваста цягніка рухаюцца насустрач, правяраючы тэхнічны стан вагонаў, адначасова ліквідуюць дэфекты, падцягваюць гайкі, краны.

У іх распараджэнні малаткі, шаблоны для вымярэння дэфектаў паверхні катання колавых пар і аўтасчэпачнага ўстройства, ключы, лінейка, лупа — быццам бы і простыя інструменты, але яны дазваляюць заўважыць нават самы нязначны дэфект, у тым ліку і ў цяжкадаступным месцы.

Дарэчы, у складзе чыгуначных саставаў, з якімі яны маюць справу, каля дзясятка відаў вагонаў розных мадыфікацый, канструкцыю кожнага трэба дасканала ведаць, каб трымаць пад кантролем усе параметры. А іх нямала. Стан вагонаў чыгуначнікі нярэдка вызначаюць візуальна і на слых. Бывае, што, яшчэ сустракаючы састаў, аглядчык заўважае адчыненыя дзверы ці накрыўку зліўнога прыбора, чуе бразгатанне і па яго танальнасці вызначае, дзе шукаць прычыну. А ўжо ў ходзе агляду знаходзяць няспраўнасці рэсорнага падвешвання, кузава, колавых пар, тармазоў.

Калі працоўнае месца даспадобы

У Асіповіцкім вагонным дэпо сустрэлі маладых спецыялістаў прыветліва. Прадаставілі месца пражывання. А вопытныя настаўнікі Андрэй Кавалькоў і Андрэй Рабічэнка хутка ўвялі іх у сутнасць справы, першы час падстрахоўвалі, заўсёды давалі слушныя парады, па-бацькоўску падбадзёрвалі. Можа дзякуючы разуменню настаўнікаў, добразычлівасці калег, адкрытасці кіраўніцтва хлопцы вырашылі застацца на прадпрыемстве. Нават паступілі ў БелДУТ, каб атрымаць вышэйшую адукацыю па сваёй спецыяльнасці і працягваць развівацца ў выбранай прафесіі.

Цэняць рабяты і тое, што з калегамі ў іх не толькі вытворчыя стасункі: яны сустракаюцца і за межамі прадпрыемства, ез-дзяць на турзлёты, удзельнічаюць у спартыўных мерапрыемствах, рабоце БРСМ. Словам, яны ўпэўнены, што знайшлі сваё месца ў жыцці. І яно годнае.