Ён працуе на заводзе жалезабетонных канструкцый 36 гадоў: спачатку фармаўшчыком, потым бункероўшчыкам бетоназмяшальнага ўчастка. Падае пясок і шчэбень у бетонамяшалкі. А ў свабодны ад работы час спяшаецца з роднымі на дачу ў вёску Ягаднае.

У час аднаго з такіх візітаў Мікалай Мікалаевіч прайшоў своеасаблівае выпрабаванне на трываласць. Неяк увечары сустрэў ён суседа Канстанціна з маленькім сынам. Пагутарылі і разышліся па дамах. На развітанне пачуў, як хлопчык сказаў тату: “Пайду ўключу тэлевізар, пагляджу і буду спаць”.

Уначы мужчына прачнуўся ад сабачага брэху. Адчуўшы на сэрцы нейкі неспакой, падышоў да акна і абамлеў: гарэла суседняя хата. Перад вачамі адразу ўсплылі постаці суседа і яго сына, з якімі бачыліся некалькі гадзін назад.

У чым быў, Мікалай кінуўся на вуліцу, падбег да суседскага акна, якое знаходзілася ў процілеглым ад месца пажару баку, і стаў гучна грукаць: ён дакладна ведаў, што менавіта ў гэтым пакоі стаіць тэлевізар, які перад сном збіраўся глядзець хлапчук. Бачачы, што ніхто не адгукаецца, выбіў шыбу, разбудзіўшы тым Канстанціна. Разам з ім вынеслі з ахопленага агнём будынка малога. Тут падаспеў швагер Мікалая і забраў дзіця ў хату, а сястра перад гэтым выклікала пажарных. На жаль, самага старэйшага мужчыну выратаваць не ўдалося, бо знаходзіўся ён у самым эпіцэнтры…

Затое два выратаваныя жыцці на рахунак Мікалая Паўловіча адназначна можна запісаць.

Дарэчы, гэтаму чалавеку яшчэ раз давялося змагацца з агнём. Тады гарэла ладная плошча травы, і ён, скінуўшы сарочку, пазбіваў ёй полымя, каб агонь не перакінуўся на пабудовы. Так што можна смела сказаць, што прымаўка “Свая кашуля бліжэй да цела” не пра Мікалая.