Дом Яцко — самая адмысловая пабудова ў Свіслачы. Узведзены ён у 1911 годзе і падораны Васілю і Ганне Яцко іх дзецьмі.

Звяртае на сябе ўвагу незвычайнае мастацкае афармленне вокан, наяўнасць балкона і тая акалічнасць, што сцены складзены са знакамітай цэглы бабруйскага завода Розенберга.

У пачатку мінулага стагоддзя войны і рэвалюцыі змянялі адна адну, і гаспадары з’ехалі з населенага пункта, пакінуўшы новы дом на волю лёсу. У розныя часы там размяшчаліся ваенкамат, аддзел унутраных спраў, нямецкая камендатура. А з сярэдзіны мінулага стагоддзя гэта будынак мясцовага магазіна. Раней былі задзейнічаны абодва паверхі: на другім прапаноўваліся прамысловыя тавары, на першым — прадукты. З цягам часу ў гандлёвым аб’екце застаўся толькі харчовы аддзел.

Каля паўтара дзясятка гадоў таму дом атрымаў статус гісторыка-культурнай каштоўнасці. У той час ён знаходзіўся на балансе Асіповіцкага райста, а пасля перайшоў ва ўласнасць яго правапераемніка — Глускага райспажыўтаварыства.

Гэты будынак размяшчаецца такім чынам, што ўсе, хто едуць па дарозе Р67 з боку Ялізава, бачаць яго. Хацелася б ганарыцца і захапляцца помнікам архітэктуры, толькі яго знешні выгляд выклікае зусім процілеглыя пачуцці. Фарба даўно выгарала, тынкоўка з цягам часу аблупілася, аконныя рамы патрабуюць замены. Двор і наогул мае занядбаны выгляд. Найбольш жыва выглядаюць маладыя дрэўцы на даху гандлёвага аб’екта: яны цягнуцца да сонца, не разумеючы, што расці ў гэтым месцы ім не дазволена. Дарэчы, шыльда, якая пацвярджае, што дом з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю, размешчана на шыбіне аднаго з акон з рознакалібернымі шкельцамі, падцёкамі старой фарбы, іржавымі кратамі, што ніяк не стварае дастойнага аздаблення статуснай таблічцы. “Прычыненне шкоды караецца па законе”, — чытаем на ёй. Цікава, а абыякавыя адносіны не лічацца прычыненнем шкоды? Вядуць яны да таго ж выніку, што і псаванне. Хочацца даведацца, што пра гэта думае кіраўніцтва Глускага райста.