У многіх дамах можна сустрэць самаробныя дываны, зробленыя з непатрэбных тэкстыльных вырабаў.І, напэўна, кожны сустракаўся з рознымі хатнімі аксесуарамі, створанымі ў тэхніцы макрамэ. Скажаце, гэта жаночыя заняткі? Не абавязкова. Ва ўсякім разе, ёсць мужчына, які асвоіў абодва. Гэта Генадзій Врублеўскі. Ён лічыць, што ў рукадзеллі няма гендарнай прыналежнасці: каму падабаецца, той і робіць.

Але ёсць у Генадзія Міхайлавіча і спрадвечна мужчынскі занятак — лозапляценне. І калі даўней сплесці кош для бытавых патрэб маглі многія гаспадары, то зараз усё радзей сустрэнеш такога ўмельца. Задаліся мэтай адшукаць яго ў якой-небудзь з вёсак.

І паўсюль чулі адказ: “Ды ніхто зараз не займаецца такой справай”. На здзіўленне, майстра па лозапляценні знайшлі ў горадзе, дзе быццам бы і патрэбы няма ў кашах: бульбу на балконе ніхто не вырошчвае. І тым не менш…

Здзівіла, што Генадзій не патомны майстар лозапляцення. Ніхто яго гэтаму не вучыў. 33 гады адпрацаваў ён плавільшчыкам металу і сплаваў на заводзе аўтаагрэгатаў. А рамяство асвоіў чатыры гады таму. Спачатку навучыўся плесці грубыя кашы, на якія ідуць дубцы разам з карой. Але на гэтым этапе не спыніўся. У хатняй гаспадарцы ёсць месца і для больш вытанчаных вырабаў для захоўвання хлеба, садавіны, розных ласункаў. А для гэтага неабходна лазу спецыяльна апрацоўваць. Затое атрымоўваецца вельмі прыгожа, калі, канечне, умееш і жадаеш спасцігаць сакрэты рамяства. Умелым рукам усё пад сілу. І Генадзій стаў  вар’іраваць формы і тэхнікі. Для любай жонкі Людмілы наплёў кошыкаў, хлебніц, цукерніц, ёмістасцей для прыпраў і розных іншых гаспадарскіх штучак. Напрыклад, кашпо для кветкавых гаршкоў, кош для бялізны. Былі і незвычайныя вырабы: двухузроўневая хатка для ката, падстаўка пад парасоны. Дачны падворак сям’і ўпрыгожвае шмат плеценых рэчаў. Дарэчы, кармушкі для птушак таксама зроблены з лазы.

Майстар расказвае, што гнуткія галінкі можна нарыхтоўваць з сярэдзіны верасня да вясны. Здараецца і ўлетку нарэзаць, але ўжо па-іншаму іх трэба апрацоўваць. А калі паварыць у содзе, матэрыял стане больш цёмным, гарманічнае чаргаванне цёмных і светлых пруткоў павышае эстэтычныя якасці вырабаў. Сваё майстэрства шліфуе на ўласным вопыце, а якасць лазовых пруткоў ужо можа вызначыць навобмацак. Блукаючы па наваколлі, што вельмі падабаецца Генадзію Міхайлавічу, ён не толькі нарыхтоўвае лазу, але і падбірае незвычайнай формы сукі, карчы, якія затым ператварае ў незвычайныя вырабы. Тое, што недасведчанаму здаецца непрыгодным для выкарыстання, чалавеку з творчым уяўленнем бачыцца зусім па-іншаму. І ў лясным гушчары ён заўважае не сухія дрэвы або вываратні, а нейкія асобы або прадметы дэкору, і ўжо ведае, дзе іх можна прымяніць. Таму калі заходзіш у кватэру да майстра, адразу заўважаеш незвычайнага выгляду прадметы мэблі, якія калісьці таксама былі закінутымі пнямі ці карчамі, а зараз атрымалі другое жыццё. Дарэчы, унук Сяргей таксама цікавіцца работай з дрэвам, а ўнучка Маргарыта ахвотна спасцігае розныя віды рукадзелля. Так што цяга да мастацтва знайшла свой працяг.

Вы яшчэ не спрабавалі сябе ў адным з відаў народных рамёстваў? Паспрабуйце! Генадзій Міхайлавіч лічыць, што гэта ніколі не позна.