Галоўнае месца адпачынку асіпаўчан на свежым паветры — гарадскі парк.

Тут у цеснай еднасці суіснуюць аб’екты прыроды і малыя архітэктурныя формы, штучны вадаём і сучасная спортпляцоўка.

Калі стваралася ўсё гэта хараство, насельніцтва быццам бы было задаволена. Вось толькі да эксплуатацыі не ўсе ставяцца па-гаспадарску.

Да такой высновы прыйшлі карэспандэнты раёнкі, якія прайшлі сонечным днём па цяністых алеях.

Незвычайны падарунак гораду зрабіла ў свой час ЗТАА “Дахавы завод «ТэхнаНІКОЛЬ»”, у выніку чаго асіпаўчане ўжо некалькі гадоў бясплатна наведваюць міні-стадыён пад адкрытым небам. Наведваюцца і вулічныя вандалы, ад якіх трэнажорам дасталася: адзін ужо выведзены са строю, поручань другога пераматаны ізастужкай, на трэцім зверху адкручана накрыўка, а ўнутры насыпана смецце.

Летась у парку з’явілася пляцоўка для варкаўта і адразу прыйшлася па душы юным экстрэмалам. На ёй безупынна носяцца хлопчыкі і дзяўчынкі на веласіпедах, самакатах, роліках ды скейтах. Засталі і мы цінэйджараў, якія заўзята практыкаваліся ў розных труках. А зусім маленькія наведвальнікі спартыўнай зоны, з усіх сіл падскокваючы, цягнуліся да турніка. Калі не даставала спрыту, нібы па канаце, кемліва ўзбіраліся на перакладзіну па бакавой стойцы. Радуе, што не ўся дзятва “зраслася” з гаджатамі, многія надзяляюць увагу і рухомай актыўнасці.

Пра сцэну, на якой праходзяць буйныя раённыя мерапрыемствы, газета ўжо не раз пісала. Са скрухай адзначылі, што глум над месцам культурнага адпачынку гараджан працягваецца. І прыкладаюць да гэтага руку тыя ж дзеці: надпісы і малюнкі яскрава аб гэтым сведчаць. Абшыўка бакавін сцэны ўся залатаная-заштопаная — камунальнікі ледзьве спраўляюцца з яе рамонтам. Чаму б аматарам вострых адчуванняў не псаваць створанае кімсьці, а папрактыкавацца на турніку, трэнажорах, заняцца варкаўтам ці проста паганяць на веліку? Усё пад рукой. Але гэта рука замест спартыўнага абсталявання чамусьці бярэцца за сцізорык, каб рэзаць і нішчыць…

Парк займае даволі вялікую плошчу. Здаецца, што занятак па душы ў вольны час там можа знайсці кожны. Для самых маленькіх ёсць паляна казак з млынам, хаткамі, пянькамі і мядзведзямі, дзеці ўсіх узростаў з радасцю наведваюць арэлі, горкі і розныя гушкалкі, нярэдка карыстаюцца паслугамі і платных забаў ад заезджых прадпрымальнікаў.

Прыроднае асяроддзе парка быццам бы даволі сімпатычнае: беластволыя бярозкі перамяжоўваюцца з каржакаватымі таполямі і мініяцюрнымі клёнамі, газоны акуратна падстрыжаны. Смецце прыбрана, урны не перапоўнены. Словам, умовы для адпачынку добрыя, а гэта, безумоўна, садзейнічае таму, што ў парку гуляюць не толькі школьнікі. Многа сямей, прыходзяць і пенсіянеры, каб пагутарыць, паназіраць за малымі ды і наогул адпачыць ад хатніх спраў на ўлонні прыроды. Але на самай зручнай пляцоўцы для стасункаў, дзе тры лаўкі размешчаны паўколам, а від на фантан навейвае прыемныя ўспаміны, плітка скрозь усцелена сланечнікавым шалупіннем: па ўсім відаць, папярэднюю кампанію не клапаціла, што яна пакіне пасля сябе. Таму тры жанчыны сталага ўзросту доўга на лаўцы не затрымаліся: непрыемна, калі вакол брудна.

Шыльда на ўзбярэжжы сажалкі вяшчала, што лоўля рыбы забаронена, але гэта зусім не перашкаджала хлопцу з вудай сядзець на беразе і глядзець на паплавок…

Тры гады таму асіпаўчане хадзілі ў парк палюбавацца сямейкай аленяў, вырабленых умельцамі УКП ЖКГ. А зараз самае меншае аленяня знішчана, а дзве другія фігуры пашкоджаны аматарамі асядлаць нават скульптуры, хоць яны знаходзяцца на подыуме, куды забірацца наогул забаронена. Але ж ці існуюць перашкоды для людзей, у якіх нямерана сіл, а вось розуму, каб іх прымяніць з карысцю, не стае?

Ці настане такі дзень, калі ў парку будзе ўзорны парадак, а яго наведвальнікі задаволены цудоўным адпачынкам? Верыцца, што так. Безумоўна, рамантаваць абсталяванне трэба рэгулярна, убіраць таксама. Усё гэта і робіцца. А вось што неабходна змяніць? Культуру паводзін у грамадскіх месцах і павагу да працы іншых. Калі не я рабіў — гэта не маё, а не маё — і шкадаваць не варта. Час ужо разарваць гэты ланцужок спажыўца. Наша асяроддзе робяць прыгожым людзі, укладваюць туды час, працу, грошы, у тым ліку і нашы агульныя — падаткаплацельшчыкаў. А ці ж будзе карысць з разбурэння, знішчэння і безгаспадарчасці? Наўрад.