У плане тэрытарыяльнай арганізацыі мясцовага кіравання і самакіравання Бярэзінскі і Асіповіцкі раёны істотна адрозніваюцца: у паўночных суседзяў некалькі гадоў таму адбылося зліццё сельсаветаў, і колішні Якшыцкі — ён быў бліжэйшым да асіповіцкай мяжы — увайшоў у склад Багушэвіцкага сельсавета.

Адміністрацыйнае ўзбуйненне супала з наплывам “новых дачнікаў” — заможных мінчан і расіян, якія масава скупілі ўсе даступныя сядзібы ў вёсках, размешчаных каля Бярэзіны. У выніку цяперашні сельсавет выразна падзяляецца на дзве зоны. Уздоўж рэчкі — амаль суцэльная “Рублёўка”, у склад якой уваходзяць буйныя квітнеючыя паселішчы Прыцерпа, Перавоз, Бычын, Якшыцы, Міхалёва, а вёскі, якія ляжаць далей ад узбярэжжа, — маленькія і пераважна заселеныя пенсіянерамі.

З гэтай нагоды перад мясцовай уладай паўстала нямала няпростых лагістычных задач у арганізацыі медыцынскага, гандлёвага і транспартнага забеспячэння аддаленых населеных пунктаў, захавання бяспекі пражываючых там людзей. Падтрыманне якасці жыцця на належным узроўні патрабуе добрай зладжанасці ў рабоце ўсіх зацікаўленых служб, што дасягаецца не заўсёды проста. Але ж недарэмна кажуць, што той, хто хоча, знаходзіць тысячы магчымасцей і нестандартных падыходаў!

Напрыклад, кожны панядзелак машына хуткай дапамогі, “прыпісаная” да Багушэвіцкай амбулаторыі, робіць аб’езд усіх адзінокіх састарэлых і сямей з нованароджанымі дзецьмі. Сельвыканкам жа працуе па суботах, а двойчы ў месяц яго старшыня з камандай спецыялістаў праводзіць выязныя прыёмы. Атрымала дадатковы стымул і сістэма мясцовага самакіравання: раз у два месяцы ў вёсках Савета праводзяцца сходы грамадзян, на якіх вырашаецца нямала праблем.

Летась сумеснымі намаганнямі атрымалася звесці практычна ў “нуль” крымінагенную актыўнасць, хаця перамога ў барацьбе за правапарадак абсалютнай, як вядома, не бывае. Вось і сюды напачатку года з месцаў адбыцця пакарання вярнулася адразу некалькі зладзеяў-рэцыдывістаў, якія адзначылі вяртанне на волю шэрагам рэзанансных крадзяжоў. Зламыснікаў затрымалі, аднак статыстыку яны сапсавалі моцна…

Багушэвічы не без прычыны ганарацца мясцовым комплексам сярэдняя школа-дзіцячы сад. Дзякуючы намаганням энтузіястаў і выдатных педагогаў Алене і Барысу Барэль, адукацыйная ўстанова пераўтворана ў цэнтр эколага-эстэтычнага выхавання. Дзеці тут не толькі засвойваюць школьную праграму, але набываюць у чымсьці больш важныя веды ды практычныя навыкі — разуменне роднай прыроды і павагу да яе. А яшчэ не на словах, а на справе прывучаюцца да здаровага ладу жыцця. Прычым з вялікай ахвотай і жаданнем.

Ну а аматараў даўніны тут чакае свайго роду антыпод нашага замчышча: высокая паўвыспа, дзе некалі мясцілася ўмацаванае пасяленне, не менш старажытнае, чым Свіслацкі замак. Толькі замест рэшткаў гаспадарчай пабудовы мясцовых памешчыкаў Незабытоўскіх у суседзяў стаіць зграбны касцёл XVIII стагоддзя. Яшчэ некалькі гадоў назад ён таксама ўяўляў сабой каменныя нагрувашчванні, затое сёння — амаль адноўлены. Рэстаўрацыя ўнутраных памяшканняў працягваецца, аднак звонку “архітэктурная іскрынка” ўжо выглядае дастойна. Як і павінен выглядаць помнік мінуўшчыны, да якога сучаснікі адносяцца з належнай павагай.