На прадпрыемства ён трапіў невыпадкова. Пасля школы скончыў Бабруйскае СПТВ № 8, дзе атрымаў прафесію механізатара меліярацыйных работ, і ў адпаведнасці са спецыяльнасцю ў 1978 годзе быў накіраваны ў ПМК № 95 “Вадбуд”.

А ў меліярацыйнай галіне ў той час адбываліся глабальныя пераўтварэнні: пачаліся маштабныя работы па асваенні зямельных рэсурсаў, пераходзе забалочаных тэрыторый у высокапрадукцыйныя сельскагаспадарчыя ўгоддзі. Таму да работы моладзь прыступала з асаблівым душэўным уздымам.

Вось і Сяргей працаваў на славу. На магутнай тэхніцы аб’ездзіў увесь раён, удзельнічаў ва ўсіх работах прадпрыемства. Прыемна было назіраць, як яшчэ ўчора парослая хмызам багна ператвараецца ў роўныя палеткі, на якіх заўтра закалосяцца жыта ды авёс. І калектыў падабраўся цудоўны: усе па-гаспадарску ставіліся да даручанай справы, ды і плячо калегам падставіць маглі, калі патрабавалася.

За гады працы Сяргей Мікалаевіч узмужнеў, назапасіў вопыту, зарабіў павагу ў калек­тыве. Мае самы высокі кваліфікацыйны разрад. Атрымаў і пачэснае званне “Ганаровы меліяратар”.

— Час ідзе, а работа, якую выконваю, не мяняецца, — адзначае суразмоўца. — Разраўноўваю грунт, засыпаю траншэі, карчую пні, расчышчаю тэрыторыю. Без бульдозера ў правядзенні меліярацыйных работ наогул не абысціся. Пры будаўніцтве дамб, каналаў, дрэнажных сістэм, асушэн­ні і арашэнні зямель заўсёды неабходна магутная тэхніка.

Зараз, напрыклад, меліяратары задзейнічаны ў Заручэўі на сістэме “Сіняя” ААТ “Асіповічыаграпрамтэхзабеспячэнне”.

Здараецца працаваць не толькі на тэрыторыі свайго раёна. ПМК вобласці актыўна дапамагаюць адна адной у ходзе ліквідацыі вынікаў стыхіі або пры рэалізацыі буйных будаўнічых праектаў. Па вытворчай неабходнасці здараецца меліяратару выязджаць у камандзіроўкі і ў іншыя раёны. Напрыклад, нядаўна працаваў на Слаўгарадчыне і ў Бабруйскім раёне.

— Цяжэй за ўсё даводзіцца зімою, — разважае Сяргей Мікалаевіч. — Сёлета было шмат снегу, таму, перш чым прыступіць да работ, неабходна было вызваліць тэрыторыю ад снежнага покрыва. Але спраўляліся. Нямала клопату дастаўляюць і… бабры.  Мы пракладаем каналы, а грызуны перагароджваюць іх плацінамі. Плынь спыняецца, з-за чаго павышаецца ўзровень вады на палях. Ліквідуем плаціны, а праз нейкі час выяўляем, што збудаванні зноў узніклі, і на тых жа самых месцах.  У адным толькі Заручэўі
ліквідавалі пяць бабрыных хатак. Вось так і процідзейнічаем. 

А яшчэ ветэрана працы непакоіць, што сённяшняя моладзь не ўключае меліярацыю ў лік прыярытэтных сфер дзейнасці і выбірае іншыя напрамкі. Сяргей Мікалаевіч упэўнены: справа, якой ён займаецца, патрэбная і карысная для ўсіх. Да яе ён калісьці далучыў і сына. Леанід скончыў вучылішча меліярацыйнага будаўніцтва ў Бялынічах, а затым нейкі час працаваў побач з бацькам.

Сяргей Русачкоў не толькі дысцыплінаваны і адказны работнік, але і шчаслівы тата і дзядуля: мае траіх дзяцей і сямёра ўнукаў, а зараз разам з роднымі чакае нараджэння праўнучкі. Жыццё працягваецца!

Іна Заскевіч.