Адукацыя і выхаванне

Сямейны выхавальнік

У дзіцячым садку “Пралеска” вёскі Карытнае Людміла Мікаэлян працуе 32 гады, мае першую кваліфікацыйную катэгорыю

Адразу пасля школы дзяўчына пайшла ў калгас, але ў дзіцячы садок патрабаваўся выхавальнік, і яна змяніла сельскую гаспадарку на педагогіку. І не шкадуе аб тым. Прафесію сваю вельмі любіць, бо ад заняткаў з карапузамі атрымлівае толькі станоўчыя і яркія эмоцыі. Выхоўваць дзяцей, навучаць іх, развіваць навыкі зносін, разам радавацца поспехам і суцяшаць, калі штосьці не атрымліваецца, — гэта стала для Людмілы Іванаўны заняткам на ўсё жыццё.

Калісьці тут было больш дзетак, працавалі дзве групы і іх выхавальніцы. Але з часам закрылі школу, бібліятэку, сельсавет, калгас далучылі да другой гаспадаркі, жыхароў стала менш. Зараз тут выхоўваецца 12 дзетак з 9 сямей. Група рознаўзроставая, адсюль і некаторыя цяжкасці.

— Кожны патрабуе да сябе ўвагі, — расказвае выхавальнік. — Маленькіх навучаеш самастойнасці, простым навыкам, дапамагаеш асвоіцца ў калектыве, а старэйшых трэба падрыхтаваць да школы, сфарміраваць элементарныя матэматычныя ўяўленні і гэтак далей. Вось і выходзіць, што на працягу дня працуеш па розных адукацыйных праграмах. Але тут ёсць і станоўчы момант: малодшыя хутчэй навучаюцца, пераймаюць вопыт старэйшых. Дарэчы, у нас ёсць брацікі і сястрычкі, якія з задавальненнем дзеляцца ведамі адзін з адным. Цікава працаваць адразу з хлопчыкамі і дзяўчынкамі рознага ўзросту: ніколі не засумуеш.

Шмат увагі Людміла Іванаўна надае здароваму ладу жыцця сваіх гадаванцаў, патрыятычнаму выхаванню, а таксама далучае іх да выяўленчай дзейнасці і канструявання. Быццам другая матуля, заўсёды пашкадуе і прылашчыць.

Яе работу яшчэ з маленства бачылі дзве дачкі. Дарэчы, старэйшая з іх прадоўжыла справу і зараз працуе выхавальнікам у сталіцы. Малодшая   абрала прафесію повара, але ўсё роўна мае вопыт працы ў дзіцячым садку.

Колькі ж дзетак выхоўвала жанчына, нават і не падлічыць, а зараз яны прывялі да яе ўжо сваіх сыночкаў і дачок. Сапраўды сямейны выхавальнік.