Ведай іхніх

Жыхар вёскі Ляды Мікалай Няхай здольнасць да разьбярства атрымаў ад бацькі — галавастага і рукастага вяскоўца, які добра валодаў запатрабаванымі ў сялянскім побыце рамёствамі: быў і печніком, і цесляром, і кавалём. А яшчэ — і выдатным педагогам, бо навучыў сына заўсёды дзейнічаць па правілу: “калі захочаш — зможаш”.

Дапамагаў такі пазітыўны падыход Мікалаю Іванавічу ва ўсіх справах, таму сёння, аглядаючы жыццё з вышыні заслужанага адпачынку, можа быць задаволены. Ёсць павага аднавяскоўцаў, добрая сям’я з унукамі-нашчадкамі, спелы сад, дом — поўная чаша…

Прынамсі, аб апошнім. Будынак у самым прамым сэнсе — мастацкі твор. Майстар, які знайшоў сябе ў нацыянальным геаметрычным разьбярстве, выкарыстаў яе ў якасці “палігона” для развіцця патрэбных у гэтай далікатнай справе навыкаў.

Будова складаецца з ажурных драўляных карункаў і выглядае, нібы казачны церам. А навокал церама, як і трэба для сапраўднай казкі, — драўляныя скульптуры фальклорных персанажаў. Ёсць мядзведзь, заяц, бусел і нават калодзеж. Сапраўдны калодзеж, толькі аформлены ў агульнай стылістыцы.

Няхай неаднаразова вазіў свае вырабы на розныя еўрапейскія вернісажы, дзе яны ахвотна раскупляліся, 7 твораў прызнаны нацыянальнай спадчынай і захоў-ваюцца ў Дзяржаўным мастацкім музеі.

Апошнія гады галоўнай справай майстар лічыць аздабленне вясковага праваслаўнага храма. Справа гэта далікатная: кожны элемент мае нейкае сакральнае значэнне, таму павінен быць выкананы па строгіх канонах. Работы многа, але яна мастаку ў радасць. Храм застанецца патрэбным, пакуль будзе існаваць вёска, а гэта азначае, што яго творы таксама чакае доўгае жыццё. Таму і ўкладвае душу, жадаючы зрабіць нават самую неістотную дэталь так, каб яна надавала невялічкай вясковай царкве адметнасць, выразнасць і хараство.

Ці ацэняць майстэрства Няхая патомкі — пакажа час. А вось як яно ўражвае сучаснікаў, сведчыць атрыманая ім узнагарода — медаль Свяціцеля Кірылы Тураўскага. Яна даецца недухоўным людзям за стараннасць працы ў славу Царквы Божай.