З новым пашпартам — у новае стагоддзе!

Змагаючыся з каронавіруснай інфекцыяй, айчынныя медыкі амаль аўтаматычна прымяняюць комплекс супрацьэпідэмічных мер, напрацаваных гадамі і вопытам не аднаго пакалення папярэднікаў.

А Таісія Яраславаўна Каваленка стаяла ля вытокаў стварэння гэтай сістэмы ў нашым раёне. Яе, маладзенькую медсястру, на пяты дзень пасля вызвалення Асіповіччыны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, паклікалі ў раённую бальніцу. І даверана была вельмі няпростая справа. Улічваючы, што яшчэ да вайны дзяўчына паспела папрацаваць памочнікам санітарнага ўрача на санучастку Беларускай чыгункі, яе накіравалі ў інфекцыйнае аддзяленне, якое толькі адчынілася.

Навокал былі руіны, голад. Нягоды, пражыванне ў антысанітарыйных умовах прынеслі безліч хвароб. Медыкам даводзілася шырока весці санасветработу, рабіць прышчэпкі, лячыць ад інфекцый, якія забіралі сотні жыццяў. Сыпны і брушны тыф, малярыя, дыфтэрыя, дызентэрыя — з кожным з гэтых захворванняў вяла ўпартую барацьбу адважная дзяўчына.

Машын у распараджэнні бальніцы тады не было, у Ялізава, Градзянку, Ліпень, Дараганава і іншыя населеныя пункты дабіралася сваім ходам, дзе тое было магчыма — у цяплушках цягнікоў. Аб цяжкасцях не думала, заразіцца ад пацыентаў не баялася, галоўным было лакалізаваць захворванне, а затым змагацца з ім у асобных эпідачагах.

Папрацаваць давялося і ў гінекалагічным аддзяленні, а калі трапіла ў дзіцячыя яслі № 1 — канчаткова ўлюбілася ў сваю справу і маленькіх выхаванцаў. Ды так, што засталася ва ўстанове адукацыі на доўгія 30 гадоў. Якія праляцелі як адно імгненне — шчасця, радасці ад зносін, задавальнення ад работы. Бяззубыя ўсмешкі, адкрытыя позіркі рознакаляровых вачанят, першыя няўмелыя словы… І хоць было нялёгка замяняць адначасова 30-35 матуль — накарміць, пераапрануць, супакоіць, навучыць, выхаваць, але дзеці дастаўлялі толькі пазітыў. Ні з чым не параўнальныя чыстыя эмоцыі захаплення светам бязвоблачнага дзяцінства і цяпер з ёй. Таісія Яраславаўна ўся аж свеціцца, калі ўспамінае пра сваіх немаўлят.

І ўласныя дзеці расквецілі яе жыццё. Дзве дочкі, 11 унукаў, 10 праўнукаў і 3 прапраўнукі клапоцяцца — кожны ў меру магчымасцей.

Напярэдадні 100-гадовага юбілею бабуля Таіса дзеліцца сваімі каштоўнымі ўспамінамі. Пра родную вёску Камарын, працавітых бацькоў, брата і дзвюх малодшых сясцёр, адна з якіх і зараз жыве на бацькаўшчыне. Пра тры вайны — з белапалякамі, савецка-фінскую і Вялікую Айчынную, якія перажыла. Вячоркі, на якія збіраліся ўсёй вёскай, дзе і танцавалі, і спявалі, і вышывалі. Як сушыла сена, жала жыта ў маладосці…

Не наракае юбіляр і на сённяшнюю рэчаіснасць. Удзячна паштальёну Ніне Міхайлоўскай, фатографу, якая нядаўна зрабіла здымак на новы пашпарт, участковаму ўрачу, кіраўніцтву раёна і краіны… Можа, Бог, надзяляючы лёсам, таму і адмераў ёй такі ладны кавалак, каб гэта маленькая худзенькая жанчына як можна большую колькасць лю-дзей паспела сагрэць сваёй дабрынёй і цяплом душы, якія адчувае кожны, хто аказваецца побач.