Праз церні — да Дэпартамента

Даўно ўжо не сакрэт, што прыйсці на службу ў органы ўнутраных спраў можна не толькі пасля заканчэння юрыдычнай ВНУ. Калі ёсць жаданне, адпаведны фізічны і псіхаэмацыянальны стан, адсутнасць “сварак” з законам — прэтэндэнта ў праваахоўнікі абавязкова разгледзяць незалежна ад яго “грамадзянскай” прафесіі.

Менавіта такі — не зусім прамы — шлях склаўся і ва ўраджэнца суседняга Бабруйска Рамана Працко. Вучыўся хлопец у самай звычайнай школе, пасля 9 класа паступіў у электратэхнічны каледж: абраў спецыяльнасць электрыка. Калі надышоў час прызыву ў войска, накіраваўся туды свядома, вызначыўшы для сябе ўсе плюсы і мінусы. Прызвалі ў 361-ю базу аховы і абслугоўвання, дзе праз некаторы час стаў электрыкам-дызелістам.

Пасля тэрміновай службы вырашыў ісці па шляху бацькі, які ўсё жыццё працуе прарабам на будаўніцтве, але з цягам часу праца перастала прыносіць і фінансавае, і маральнае задавальненне. Малады чалавек павярнуўся да сілавых структур: армія ж за плячыма, навыкі маюцца. Спыніўся на Дэпартаменце аховы МУС. Звярнуўся ў Бабруйскі аддзел, адкуль яго накіравалі ў “вучэбку”, а ўжо там — у Асіповічы. І вось на працягу амаль   9 месяцаў Раман Працко — міліцыянер узвода міліцыі Асіповіцкага аддзела Дэпартамента аховы.

— Зразумела, нюансаў у службе хапае, але прызвычаіўся хутка, — адзначае малады чалавек. — Працую на аб’екце філіяла “Асіповіцкае ўпраўленне магістральных газаправодаў” ААТ “Газпрам трансгаз Беларусь”. Асноўны абавязак — дагляд транспартных сродкаў і ручной паклажы работнікаў прадпрыемства. Змена пачынаецца яшчэ ў аддзеле з інструктажу. Потым — атрымаць зброю. Разам з групай затрымання выязджаем на аб’ект. Дарэчы, даводзіцца шмат кантактаваць з рознымі людзьмі, таму вельмі важны камунікатыўны навык.

Так, прафесійнай юрыдычнай адукацыі ў мяне няма, але добрую аснову далі ў “вучэбцы”. Акрамя таго, рэгулярна праводзім практычныя заняткі ў аддзеле, адпрацоўваем розныя сітуацыі да самых дробязей. Тэарэтычнае і практычнае навучанне ідзе пастаянна.

Пакуль не шкадую, што абраў гэту працу. Ну а як будзе далей — жыццё пакажа.

Фота аўтара.