Чыгунка

Той самы стрэлачнік

Аляксандра Мікалаеўна Лісевіч — абаяльная жанчына, мудры чалавек і прыемная субяседніца. А яшчэ яна ветэран працы: 42 гады аддала чыгунцы

Аляксандра з’явілася на свет у невялікай вёсцы на Смален-шчыне. Першыя 9 гадоў дзяўчынка пражыла спакойна, а потым па лёсе яе сям’і шаравой маланкай пракацілася Вялікая Айчынная вайна, знішчыўшы разам з іншымі 90 дамамі вёскі і іх хаціну. Зямлянка замяніла яе, пярынай служылі лапнік і асака. Адалявалі хваробы, харчаваліся чым прыйдзецца… Дзядуля дзяўчынкі, які прайшоў Першую сусветную, пабываў у нямецкім палоне і меў свае рахункі з акупантамі, вельмі чакаў, калі тыя ў чарговы раз  атрымаюць паражэнне, але, на жаль, яму не давялося дачакацца поўнай капітуляцыі: памёр за пяць дзён да падзеі.

Пасля вызвалення вяскоўцы атрымалі лес і магчымасць будаваць сабе новыя хаты. Лесаматэрыял неабходны быў усюль, бо краіна хуткімі тэмпамі ўзнаўляла зруйнаваныя гарады і сёлы. Навокал адчыняліся леспрамгасы — і малыя, і старыя працавалі ў іх. Паспытала гэтай нялёгкай працы і Аляксандра. Зразалі дрэвы, пілавалі, тралявалі, сплаўлялі па Дзясне, палілі дробнае голле.

Нядоўга пражыла Аляксандра ў новым доме. Старэйшая сястра пасля заканчэння Рослаў-скага тэхнікума атрымала рабочае месца на Асіповіцкім чыгуначным вузле, туды ж перацягнула і малодшую сястрыцу.

Уладкавалі яе стрэлачніцай — звычайная работа па тым часе. Ахоўвала стрэлкі, чысціла іх ад снегу, сачыла за спраўнасцю. Навучылася перадаваць інфармацыю з дапамогай сігнальных сцяжкоў і ліхтароў, вывучыла ўстройства пераводаў, прызначэнне тармазных башмакоў і іншыя прамудрасці прафесіі. Потым стала аператарам на горцы. Удзельнічала ў фарміраванні саставаў, якія накіроўваліся затым у розныя куткі вялікай краіны. Зерне, лес і іншую прадукцыю прадпрыемстваў Асіповіччыны і іншых рэгіёнаў чакалі паўсюль. А за хуткую пагрузку вагонаў адказвалі чыгуначныя змены, у адной з якіх працавала і Аляксандра.

У Асіповічах чыгуначніца стварыла сям’ю, тут нарадзіліся яе дзеці. А таму гэты горад стаў другой радзімай для яе. І хоць даўно ўжо знаходзіцца на заслужаным адпачынку, на родным прадпрыемстве памятаюць былую працаўніцу, з павагай ставяцца да яе.