Усё жыццё Надзеі Сушчык прайшло ў вёсцы Букча Лельчыцкага раёна. Яе дзяцінства супала па часе з вайной і аднаўленнем краіны пасля акупацыі. Жылося нялёгка, усім забяспечвалі сябе самі — і ежай, і няхітрымі прадметамі хатняга ўжытку, і адзеннем. Працавалі ўсе.

З малых гадоў умела выконваць усю жаночую работу і Надзея. Таму, калі дзяўчына вырасла і стала гаспадыняй, яна перадала сваі веды і навыкі не толькі адзінай дачцэ Наталлі, але і сынам. Напрыклад, Уладзімір і Дзмітрый добра ўмелі ткаць.

Увесь тэкстыль у хаце і адзенне яе жыхароў былі выраблены клапатлівымі рукамі дамачадцаў. Ручнікі, падузорнікі, пакрывалы, посцілкі, фіранкі, абрусы, сурвэткі, кашулі, спадніцы — усяго не пералічаш. Сям’ёй рыхтавалі і пасаг Наталлі — дзяўчыне дапамагалі маці, пяцёра братоў і бабуля Варвара.

Шмат гадоў Наталля Пятроўна Малая пражывае ў Карытным. Сюды яны з мужам перабраліся па прапанове дзядзькі Івана Давыдавіча, бо калісьці мясцовы калгас быў адным з лепшых, а менавіта гэтым крытэрыем кіраваліся ў той час пры выбары месца жыцця.

Больш за 20 гадоў жанчына загадвае мясцовым Домам культуры. Сюды прывяла яе ў тым ліку і прывітая ў бацькоўскай сям’і любоў да народнай культуры. А матуліны тканыя вырабы склалі аснову экспазіцыі беларускай хаты, аформленай ва ўстанове культуры.

На вышыванках Надзеі Сцяпанаўны можна ўбачыць мноства руж, півоняў, розных лісточкаў і ягад — усё хараство навакольнай прыроды знайшло адбітак на навалачках ды пакрывалах майстрыхі. Узоры для аздаблення маці капіравала з іншых вырабаў, штосьці дадавала сама, пазней стала выкарыстоўваць шаблоны з часопісаў. Яе льняныя кашулі ды фартухі хоць і налічваюць ладны стаж, па-ранейшаму такія прыемныя па тэкстуры, што хочацца пакратаць, прыкласці да сябе. Дарэчы, многія матуліны ручнікі ў сям’і Наталлі і зараз выкарыстоўваюцца па назначэнні.

Пра народную творчасць жанчына гатова расказваць доўга: гэта не толькі яе работа, але і жыццё, гісторыя, частка душы.