Боль і памяць Бозака

Ёсць на Асіповіччыне населены пункт з назвай Бозак.

         “Паходжанне назвы вёскі звязваюць з сасновым лесам, які расце навокал, — расказала настаўніца Вязаўніцкага ВПК Тамара Хальцова. — Тут людзі здабывалі смалу, якую называлі бальзам. Так паступова і ўзнікла сённяшняя назва”.

Вядомы ён з ХІХ стагоддзя. У пачатку 1940-х насельніцтва Бозака налічвала больш за 600 чалавек. Людзі будаваліся, працавалі, стваралі сем’і, гадавалі дзяцей. Ніхто не ведаў, што лёс іх адлічвае апошнія месяцы…

З канца червеня 1941 года вёска была акупіравана. А роўна за год да Вялікай Перамогі пры адступленні фашысты цалкам спалілі яе: хаты і мірных жыхароў. 496 чалавек, сярод якіх было нямала дзяцей, прынялі страшную смерць у агні.

У 1980 годзе на месцы іх апошняга прытулку была ўстаноўлена скульптурная група — мужчына-араты і жанчына-жнейка з дзіцём, — а таксама  пліты з імёнамі тых, каму не суджана было больш араць зямлю і расціць хлеб. Яны самі сталі зямлёю…

Помнік даглядаюць сённяшнія жыхары Бозака і навакольных населеных пунктаў, для многія з якіх Мычко, Белахвост, Клімко, Баразна, Гоцін, Шпак і іншыя — не проста словы, напісаныя на бетонных плітах помніка, а ўласныя прозвішчы. А гэта значыць, што ў час трагедыі загінуў хтосьці з іх родных ці блізкіх.

Вось і сёння вучні Вязаўніцкага ВПК, члены БРСМ, работнікі КСУП “Вязаўніца-Агра” і прадстаўнікі Фонда міру наводзілі парадак каля помніка землякам. Падграбалі леташняе лісце, зачышчалі мох на плітах, падмяталі дарожкі. Пасля ўборкі ціха зацерушыў сняжок, нібы жадаючы ператварыць цёмныя пліты вечнай памяці ў белыя безаблічныя ўзгоркі. Але і ён не ў сілах прытупіць боль страт…