Дзедава канапа

Сучасны гандаль прапаноўвае вялікае мноства мяккай мэблі, ложкаў, крэсел, кушэтак, табурэтаў і іншых прыстасаванняў для адпачынку і сну. А нашы прашчуры калісьці абыходзіліся куды больш простымі аналагамі.

Сем’і былі вялікімі, індывідуальных спальных месцаў на ўсіх не напасешся, таму спалі на палацях, печах, лавах, сундуках, здаралася, і проста на падлозе або сенавале. Для сядзення выкарыстоўваліся лаўкі, зэдлікі, услоны.

Канапа — адзін з прадметаў мэблі, даволі распаўсюджаны ў беларускіх хатах у мінулым стагоддзі. Грунтоўна збітыя з драўляных брусоў, яны ўмяшчалі пяць-шэсць чалавек. Зручная спінка і падлакотнікі дазвалялі даволі доўгі час сядзець і не адчуваць напружання, а калі пасцяліць што мяккае, на канапе і пераначаваць можна.

Мала які экзэмпляр самаробных канап дажыў да нашых дзён. А вось у доме жыхаркі Ліпеня, дзевяностагадовай Алены Бяседы, вырабленая яшчэ яе дзедам, яна ўпэўнена ўпісваецца ў сучасны інтэр’ер і, галоўнае, працягвае служыць па прамым прызначэнні.

Трэба дадаць, што старажытная самаробная мэбля сёння мае каштоўнасць не толькі як памяць аб продках. Гэта — вінтаж, які падыходзіць для стварэння стыльных інтэр’ераў.