“Раёнка” заўсёды з задавальненнем сустракаецца з людзьмі, якія робяць жыццё землякоў лепшым. Кожны для гэтага знаходзіць свае шляхі. Напрыклад, індывідуальны прадпрымальнік Павел Капчан збірае лішкі малака ў прыватных гаспадароў, і за ўсе 4 гады — ні адной скаргі!

Калі спачатку яго партнёрамі былі жыхары Дараганаўскага, Пратасевіцкага і Дрычынскага сельсаветаў, то зараз гэты ўвішны хлопец разам са сваім бацькам Сяргеем Міхайлавічам абслугоўваюць амаль увесь раён. За мінулы год яны закупілі ў насельніцтва без малога 900 тон малака.

З цягам часу адбыліся і іншыя змяненні. І пазітыўныя, і не вельмі. Да канструктыўных можна аднесці тое, што з вяскоўцамі, якія трымаюць кароў, не толькі заключаны пісьмовыя дагаворы, але і ўстаноўлены сапраўды давяральныя адносіны. Як вынік — зараз амаль не ўзнікае выпадкаў, каб якасць малака выклікала сумненне. Гэтаму дапамаглі і шматлікія тлумачальныя размовы з малаказдатчыкамі наконт антыбіётыкаў, выкарыстання мыючых сродкаў. Многія людзі адчулі сябе ўдзельнікамі малочнага бізнесу — набылі спецыяльныя ёмістасці для сырадою, зрабілі столікі, куды іх выстаўляюць. Ды і аплата задавальняе. Ёсць магчымасць атрымліваць грошы не толькі “літр за літр”, але і мець яшчэ надбаўку за тлустасць прадукту. У прынцыпе, адпала неабходнасць часта праводзіць аналіз малака. Гэта ў асноўным робіцца, калі пробы паказваюць якія-небудзь адхіленні.

Змяніліся да лепшага і дарогі. Грунтовая ідзе толькі ад Замошша да Лучыц, частка — з Жыціна да Вялікага Бору. Астатняе — без праблем. Пашырыўся і ўласны тэхнічны парк: цяпер прадпрымальнікі маюць не адну, а тры машыны. Яны далёка не новыя, аднак уважлівае абслугоўванне дапамагае падтрымліваць транспарт у рабочым стане. З падстрахоўкай надзейней: раптам малакавоз выйдзе са строю — як тады збіраць малако? Гэты ж прадукт любіць аператыўнасць. Праўда, былі некаторыя цяжкасці з гаражом, аднак і тут выйсце знайшлося: пабудавалі вялікае памяшканне каля свайго дома. Туды ў халодную пару ставяць машыну, каб не было праблем са “стартам”.

 А вось тое, што з кожным годам у хлявах вяскоўцаў усё менш кароў, сапраўды непакоіць. Пакаленне гаспадароў, якія не ўяўляюць свайго жыцця без каровы, для каго гэта не проста карміцелька, а ледзь не член сям’і, на жаль, адыходзіць. Маладыя сем’і не спяшаюцца абзаводзіцца рагулямі — ці то часу не стае, ці то клопату не хочуць мець. Але факт ёсць факт. Па афіцыйных дадзеных, на сёлетні студзень на прыватных падворках у населеных пунктах раёна ўтрымлівалася 505 кароў — на 89 галоў менш, чым летась. І прыкладна тры чвэрці карыстаюцца паслугамі Капчана.

Дзеля справядлівасці трэба адзначыць, што ёсць вёскі, дзе свая рагуля не рэдкасць. Гэта Жорнаўка, Дрычын, Вялікі Бор, Вяззе. Сярод лепшых малаказдатчыкаў — Ірына Карлоўская і Уладзімір Чыгілейчык з апошняга з названых населеных пунктаў, Міхаіл Пышны і Надзея Кавальчук з Дрычына, каўгаровец Мікалай Пухоўскі, жыхарка Краснага Галіна Лебедзева і другія.

Кожны, хто звязаны з вытворчасцю малака, ведае, што працоўны дзень распачынаецца вельмі рана. Малаказборшчык — не выключэнне. Зімою выязджаць на маршрут — іх, дарэчы, два — у 150 і 180 кіламетраў — трэба ў              6 гадзін раніцы. Зараз штодня Павел Капчан збірае каля 1.500 кілаграмаў малака. Сонца павярнула на вясну, значыць, і колькасць малака будзе павялічвацца. Па папярэдніх падліках, улетку штомесяц на завод яго трэба будзе дастаўляць каля 85 тон. Летась, дарэчы, было каля ста. Ну і, зразумела, зменіцца графік — давядзецца адпраўляцца ў дарогу на дзве гадзіны раней, каб да гарачыні паспець даставіць сыравіну перапрацоўшчыку.

Дарэчы, з гадамі выйшла на новы ўзровень і супрацоўніцтва з вытворчым цэхам “Асіповіцкі” ААТ “Бабушкина крынка”. Яно і зразумела: калі малако ў адных руках, працэс больш арганізаваны і надзейны. А гэтыя рукі з цягам часу вы-клікаюць усё больш даверу і павагі.