Пра тое, што яго прафесія будзе звязана з тэхнікай, машыніст экскаватара ТАА “Асіповічыгазбуд” Мікалай Лагун ведаў заўсёды. З дзяцінства, як і любы хлапчук, цікавіўся машынамі і іх рамонтам. Таму пасля школы паступіў на курсы па спецыяльнасці “машыніст экскаватара”. Некаторы час працаваў па спецыяльнасці ў БУ-89, а потым уладкаваўся на сённяшняе месца працы, якому аддаў 12 гадоў.

— Галоўнае, каб тэхніка была спраўнай, — лічыць мужчына. — А далей справа за майстэрствам.

Працу машыніста лёгкай не назавеш. Тут патрэбны цягавітасць, кемлівасць, вострыя слых і зрок, уменне размяркоўваць і хутка пераключаць увагу. Нельга не здзівіцца таму, з якой віртуознасцю Мікалай Рыгоравіч кіруе невялікай, але моцнай машынай, пракладаючы ў глебе ў любое надвор’е і любую пару года кіламетры траншэй для розных відаў камунікацый.

— У нашай прафесіі нікуды без акуратнасці і асцярожнасці, — працягвае ён. — Ніколі не ведаеш, што знаходзіцца пад чарговым пластом зямлі. Не аднойчы пры копцы трапляліся боепрыпасы часоў Вялікай Айчыннай вайны. Калі такое здараецца, разумееш, што правілы тэхнікі бяспекі напісаны не для чырвонага слоўца.

Гавораць, для таго, каб не працаваць ні дня ў сваім жыцці, трэба знайсці занятак па душы. І Мікалаю Лагуну гэта ўдалося. На прадпрыемстве яго паважаюць за неабыякавыя адносіны да справы.

— З працай мне дакладна пашчасціла, — прызнаецца экскаватаршчык. — Калектыў добры, ды і парк тэхнікі прыстойны. Дык навошта нешта мяняць ці шукаць лепшага?