Не месца ўпрыгожвае чалавека

Аграгарадок Каменічы лічыцца адным з аддаленых у Асіповіцкім раёне: і праехаць пад 80 кіламетраў шляху ў абодва бакі вытрымае не кожны, ды і сам праезд танным не назавеш. Таму вельмі важна, каб у вёсцы было добра наладжана забеспячэнне таварамі першай неабходнасці. Гэтую місію ўсклалі на сябе некалькі гандлёвых кропак: дзве — уласнікаў, адна — раённага спажывецкага таварыства.
Апошняя размешчана па вуліцы Касмічнай, на якой у асноўным пражываюць людзі сталага ўзросту. Доўга яны ніяк не маглі змірыцца з тым, што магазін амаль увесь час зачынены. Па якіх прычынах? Не будзем варушыць старое, галоўнае, што зараз вяскоўцы задаволены і распарадкам працы, і новай прадаўшчыцай, і асартыментам.
Некалькі месяцаў таму яго ўзначаліла Ірына Фірсава, і адразу людзі адчулі палёгку. Асабліва састарэлыя, якім іншы раз цяжка дабірацца ў далей размешчаныя крамы.
— Да 2005 года жыла ў Мінску, — гаворыць Ірына Валянцінаўна, — але па стане здароўя вымушана была з сям’ёй пераехаць у вёску. Месцам жыхарства зусім выпадкова абралі Каменічы. Абустроілі дом, завялі гаспадарку, ды і жывём сабе паціху. Што з работай магазіна нейкія нелады — добра ведала. Нам, мала-дзейшым, не праблема і да прыватнікаў схадзіць. А вось бабулек і дзядулек стала шкада. Таму і прыняла рашэнне на карысць ім — узначаліла краму. Прычым, раней ніякіх адносін да гандлю не мела.
— Ну і як, атрымалася? — пытаюся.
— Напачатку было складана. Афармляючы заяўку на тавар, не ведала колькі чаго заказваць. Бывае, прывязуць хлеб, а прадаць увесь не магу. На дапамогу прыйшлі супрацоўнікі райста: падказвалі, дапамагалі.
— Асартыментны пералік захоўваеце?
— Не толькі захоўваю, але паступова і павялічваю. Стала працаваць пад пакупніцкі заказ. Паступова аднаўляю крэдытную форму гандлю. Як і раней, людзям гэта выгадна.
— Які самы запатрабаваны тавар?
— Хлебабулачныя і малочныя прадукты. Спіртныя напоі яшчэ.
— З даведзенымі планамі спраўляецеся?
— Вучуся гэта рабіць. Ад выканання плана залежыць мая зарплата.
…Уважліва аглядаю новенькія паліцы і вітрыны, запоўненыя таварам. Выкладка — на ўзроўні, асартымент, на першы погляд, у наяўнасці. У мага-зіне чыста, прасторна. Ёсць куток для пакупніка з адпаведнымі дакументамі. На твары гаспадыні — шчырая ўсмешка, з якой яна аб-слугоўвае чарговага пакуп-ніка. А што больш апошняму трэба? Галоўнае, каб запатрабаваны тавар быў у продажы ды прадавец ветлівы.
Ніна ГЛIНСКАЯ.