Мы ўжо пусцілі тут карані
Некалькі год таму ў Жорнаўцы з’явіўся “прыгарад”: бліз дарогі Хутар-Градзянка-Сасновы паўстаў ланцужок домікаў для маладых спецыялістаў. Ён працягвае расці і напаўняцца зычнымі дзіцячымі галаскамі.
У гэтай частцы вёскі, празванай “маладзёжным пасёлкам”, ужо пяць гадоў запар пражываюць Віктар і Наталля Стурлісы, выхадцы з Гродзеншчыны.
Пазнаёміліся яны яшчэ калі вучыліся ў Жыровіцкім аграрна-тэхнічным каледжы, і з таго моманту сталі неразлучнымі. Апасля ўдваіх паступілі ў Беларускі аграрна-тэхнічны універсітэт. Віктар скончыў вну раней і прыехаў па размеркаванні працаваць у Жорнаўку. Следам за ім перабралася на Асіповіччыну і Наталля.
Напачатку Стурлісы, як і многія маладыя спецыяліс-ты, жадалі адбыць “свой тэрмін” і вярнуцца назад у сталіцу. Пасля вяселля Наталля з Віктарам сталі паціху абжывацца ў вёсцы: атрымалі вялікі дом з усімі выгодамі, завялі гаспадарку. Хутка ў маладой сям’і з’явіўся сынулька Ягор, і думкі пра пераезд у Стурлісаў зніклі самі сабой…
Віктар пачынаў працаваць у калгасе “Чырвоны ўдарнік” галоўным інжынерам, але даволі хутка атрымаў павышэнне — пасаду намесніка старшыні. Зараз ён атрымоўвае другую вышэйшую адукацыю ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце краіны. Муж Наталлі адказвае за спраўнасць усёй калгаснай тэхнікі. У гарачую пару яго могуць выклікаць “на службу” і пасярод ночы, улетку выхадных не бывае. Наталля таксама працуе ў калгасе — інжынерам па ахове працы і тэхніцы бяспекі.
Нават пры вельмі шчыльным графіку галава сям’і Стурлісаў аддае перавагу актыўнаму адпачынку. Ён з’агітаваў сваіх работнікаў стварыць валейбольную і футбольную каманды. Жорнаўскія спартсмены пастаянна выязджаюць на раённыя спаборніцтвы, адкуль нярэдка вяртаюцца з перамогамі. У фае канторы калгаса “Чырвоны ўдарнік” вісіць стэнд з кубкамі і граматамі. Любоў да здаровага спосабу жыцця Віктар перадаў і жонцы з сынам. Сям’я ў поўным складзе пастаянна наведваецца ў трэнажорную залу, якая адчынілася ў мясцовай школе.
Нягледзячы на існуючыя як і ва ўсіх складанасці, Наталля і Віктар Стурлісы не шкадуюць аб зробленым выбары:
— Асіповіччына нам падабаецца: тут і краявіды вельмі маляўнічыя, і людзі добрыя. Канечне, па-ранейшаму вельмі моцна цягне дамоў, таму наведваемся да бацькоў на ўсе святы. Аднак пасля гасцявання хочацца хутчэй вярнуцца ў Жорнаўку. Мы хоць і не старыя, але ўжо пусцілі тут карані.
Вольга ЖАРНАСЕК.