Памяць

Не забываць, каб захаваць мір

Уся радня пад крыжам.

У вялікай магіле.

  У адной, дзе ў студзені

  Іх палажылі.

  На душы цяжкі камень.

  Цяжар гэты не стрэсці.

  І ў сэрцы, і ў памяці –

  Год сорак трэці.

          Марыя Цімінская.

У суботу маўклівая вуліца Брыцалавічаў ажыла. Даўно вёска, сённяшняе насельніцтва якой складае ўсяго каля дзясятка чалавек, не бачыла такой колькасці людзей.

А да вайны гэта быў густанаселены пункт. Вёска імкліва расла, як па колькасці жыхароў (перад вайной іх было каля 800), так і па інфраструктуры. Але фашысцкая навала чорнай хмарай апусцілася на мужчын і жанчын, што аралі зямлю, гадавалі дзяцей і марылі аб міры. З вогненнага пекла, якое ўчынілі нацысцкія вырадкі і іх памагатыя, вырвацца не ўдалося амаль нікому.

У 1971 годзе ў памяць пра загінуўшых ў цэнтры вёскі была ўстаноўлена стэла.  У 1977 годзе тут узвялі мемарыяльны комплекс.

Каля яго і праходзіў мітынг, прысвечаны Дню памяці ахвяр Хатыні. У гэтым свяшчэнным для землякоў месцы сабраліся прадстаўнікі ўлады, прадпрыемстваў і ўстаноў, грамадскіх арганізацый, ваеннаслужачыя, школьнікі, моладзь — усе тыя, каму неабыякава гісторыя нашага краю, сваёй сям’і і лёс будучых пакаленняў.

У выступленнях старшыні раённага Савета дэпутатаў Сяргея Сувеева, благачыннага Асіповіцкай акругі Васілія Белавуса, Рыгора Баразны, унука славутага партызанскага камандзіра, актывіста БРСМ Ілоны Шпак — ва ўсіх прамовах гучалі словы жалобы, а таксама шчырая падзяка прадстаўнікам былых пакаленняў, якія не скарыліся ворагу, змагаліся разам супраць яго, адзіным фронтам — хто ў складзе дзеючай арміі або партызанскага атрада, хто ў падполлі ці дыверсійных групах. Не шкадавалі свайго жыцця ні старыя, ні моладзь. Толькі дзякуючы народнаму адзінству выстаялі і перамаглі. Наша справа — памятаць гэта.  Не толькі пра сваіх дзядоў і бабуль, але і пра тое, што Радзіма — гэта вялікая каштоўнасць для кожнага. І клопат пра яе — наш агульны абавязак.

У жалобе ўдзельнікі мерапрыемства ўсклалі вянкі і кветкі да стэлы. І нават прадстаўнікі юнага пакалення выглядалі ў гэты дзень надзвычай сур’ёзнымі і стрыманымі: відаць, генетычная памяць жыве і ў іх.

Фото Нины Царик