Векапомнае

Дзень Перамогі — адно з галоўных дзяржаўных свят, гэта дата, якая не пакідае абыякавым ніводнага беларуса.

Сёння расце ўжо чацвёртае пакаленне, народжанае пасля Вялікай Айчыннай вайны. Тыя, хто нарадзіліся ў ХХI стагоддзі, усведамляюць гэтую гістарычную драму зусім інакш, чым людзі, што на ўласныя вочы бачылі разбураную ўшчэнт Беларусь канца 40-х, удзельнічалі ў індустрыялізацыі краіны ў 60-я, перажылі развал СССР у 90-я. Для сённяшніх дзяцей далёкая вайна чымьсці падобная на казкі, у якіх Дабро не можа не перамагчы Зло. Вось толькі дзеючыя асобы ў іх не віртуальныя волаты, а рэальныя асобы: уласныя прадзеды і прапрадзеды — практычна ў кожнай сям’і продкі ваявалі на фронце, ўдзельнічалі ў партызанскім руху альбо загінулі ад рук акупантаў.

Павага да свайго героя-продка — шчырыя словы ўдзячнасці ветэранам! — надзейны грунт для пачуцця гонару за краіну, якая дастойна прайшла праз самы сур’ёзны крызіс чалавечай цывілізацыі. I гэта зусім не перабольшванне!

У тым, што крывавы план нацыстаў не стаў явай, ёсць бясспрэчная заслуга нашага народа. За агульную Перамогу аддаў жыццё кожны трэці беларус. Такі вялікі дэмаграфічны ўрон сярод народаў, супрацьстаяўшых нямецка-фашысцкім захопнікам, панеслі толькі яўрэі. На Украіне тады загінуў кожны пяты, у цэлым па СССР — кожны шосты…

Беларусы добра засвоілі галоўны ўрок Вялікай Айчыннай: народ, які аб’ядноўваецца дзеля агульнай мэты, — непераможны. Таму і будуем сваю незалежную краіну на прынцыпах, якія ўтвараюць трывалы падмурак для ўзаемаразумення і супрацоўніцтва паміж дзяржавай і грамадствам, згоды і даверу паміж асобнымі людзьмі.