5 мая — Дзень друку

Сёлетні злёт перадавікоў народнай гаспадаркі Асіповіччыны ў памяці і зараз: нечаканае запрашэнне на сцэну — і намеснік старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па эканамічнай палітыцы Мікалай Калтуноў уручае ноўтбук. Гучыць падзяка работнікам “Асіповіцкага краю” за плённую працу, пажаданне далейшых поспехаў — і ціхія, ужо не для залы словы парламентарыя: “Загадзя шчыра віншую калектыў рэдакцыі з будучым Днём друку. Ведаю, як “лёгка” працуецца журналістам-“раёншчыкам”, але вы сапраўды малайцы. Дзякуй, трымайце і надалей сваю такую высокую марку!”

Два месяцы мінула ўжо з таго часу, днямі — наша прафесійнае свята, а таму цяпер ужо магу данесці чытачам “сакрэтныя словы” Мікалая Анісімавіча. Тым больш, што, здаецца, не падводзім: да шэрагу ранейшых узнагарод нядаўна ў нас з’явіўся Дыплом Міністэрства інфармацыі краіны за актыўны ўдзел у рэспубліканскім творчым конкурсе на лепшае асвятленне пытанняў будаўніцтва і развіцця Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, патрыятычнае выхаванне насельніцтва, а рэдактар аддзела эканомікі Дзмітрый Саўрыцкі стаў лаўрэатам Х Нацыянальнага конкурсу друкаваных сродкаў масавай інфармацыі “Залатая Ліцера” ў намінацыі “Лепшы рэпарцёр раённых, гарадскіх, шматтыражных друкаваных СМI”.

Галоўная журналісцкая ўзнагарода — мара, бадай, кожнага газетчыка. I справа, хутчэй за ўсё, нават не ў жаданні задаволіць пачуццё гордасці. Журналіст штодня шукае, думае, піша — і гэтак бясконца, у яго, па сутнасці, няма выхадных, ён не выходзіць з такога мітусліва-насычанага напружанага кола. I тая ж узнагарода, тое ж добрае слова нам вельмі патрэбны. Каб разумець, што робім не дарэмна, каб самому сабе сказаць: “Калі атрымалася, то ты запатрабаваны, тваё слова мае вагу, яго чакаюць. А значыць, трэба яшчэ лепей…”

Па вялікаму ліку прызнаннем нас не вельмі песцяць. I гэта зразумела: пакрытыкавалі каго — нажылі “сябра”, прапусцілі якую коску ў газеце — званок за званком з “віншаваннямі”… Што зноў жа не дзіўна, бо работа журналіста ў чымсьці нагадвае працу мінёра: калі ў іншых сферах памылка не кідаецца адразу ўсім у вочы і застаецца звычайна па-за кадрам, то слова, як вядома, не верабей…

Але і за гэта мы, журналісты, удзячны сваёй “лёгкай” прафесіі. Ужо хаця б таму, што адчуваем запатрабаванасць з боку грамадства, людзей, для якіх і працуем. I калі бярэш трубку, каб адказаць на чарговы тэлефонны званок, і чуеш ад незнаёмага чалавека не скаргу ці катэгарычнае патрабаванне “хутка прышліце карэспандэнта для…”, а простыя словы ўдзячнасці за той ці іншы матэрыял альбо дапамогу ў вырашэнні якога-небудзь пытання — вышэй узнагароды для нас няма.

Дзякуй усім неабыякавым землякам за такое! I пазаштатнікам за плённае супрацоўніцтва, і заснавальнікам за падтрымку, і чытачам за вернасць сваёй “раёнцы”. Мы і надалей будзем старацца. З нашым і вашым надыходзячым святам!

Віталь КУЛАКОЎ, галоўны рэдактар “АК”.