Да 2017 года працавала аператарам машыннага даення, затым узначаліла малочнатаварную ферму № 5 ААТ “ВязаўніцаАгра”.

Працавітасць — фамільная рыса ўсёй яе сям’і. А шчыруюць родныя ў самай важнай і патрэбнай галі-не — сельскай гаспадарцы. Матуля Людміла Баркоўская шмат гадоў працавала на ферме. Менавіта яна навучыла дачку даіць кароў: яшчэ ў школьныя гады дзяўчынка прыбягала да маці, дапамагала ёй управіцца. Лагічна, што, скончыўшы дзесяцігодку, знаёмай сцяжынай прыйшла ўладкоўвацца на працу: аб іншай справе і не марыла, бо прыкіпела душой да матчынай. І выконвала даручанае нараўне з дарослымі жанчынамі. Спачатку рабіла на Вязычынскай ферме, пазней перайшла ў Свіслач.

Цяжка нават уявіць, колькі малака надаіла Сняжана Жуковіч за 29 гадоў, што адпрацавала даяркай. Толькі прыблізныя падлікі: за месяц атрымлівала 25-30 тон, за год — каля 300, за тры дзесяцігоддзі, адпаведна, — пад дзевяць тысяч тон.

І хоць працэс атрымання малака даўно стаў механізаваным, працаваць на ферме па-ранейшаму нялёгка. Прачынацца трэба на досвітку і пакідаць рабочае месца зацемна. Гэтыя жанчыны першымі заўважаюць настрой жывёл, іх стан і паведамляюць ветэрынару, калі паводзіны гадаванак чымсьці адроз-ніваюцца ад звычайных. А кароў Сняжана любіць і добра адчувае іх патрэбы, адрознівае не толькі па масці, але і па характары, нораве. Нават зараз, калі сама ўжо не доіць.

Восьмы год Сняжана Яўгеньеўна ўзначальвае МТФ, на якой 21 чалавек абслугоўвае статак у 275 галоў.

Прывыкшая з маленства да парадку, сочыць за тым, каб і ў кароўніках былі чысціня і парадак, жывёла — накормлена і дагледжана. А затым спяшаецца дадому, дзе чакаюць хатнія клопаты, агарод. Дапамагае надзейны тыл. Муж Мікалай Іванавіч амаль чатыры дзясяткі гадоў працаваў механізатарам. Па яго прыкладзе селі за баранку сыны Іван і Яўгеній — абое працуюць вадзіцелямі ААТ “ВязаўніцаАгра”. Стварылі сем’і. Падрастаюць чацвёра ўнукаў.

Здавалася б, ці ёсць прыгажосць і рамантыка ў тым, каб штодня ўставаць на золку, бегчы ў кароўнік, выконваць фізічна цяжкую работу, перажываць за кожную жывёліну, не мець магчымасці надоўга кудысьці паехаць? Безумоўна, узнёслага тут нямнога. Але калі б не было такіх людзей — адказных, дысцыплінаваных, адданых справе, шчырых і працавітых, — мы б не мелі на сваім стале звыклых малочных ласункаў. Сняжана і яе сям’я не гоняцца за падманлівай жар-птушкай, не цікуюць за ганарлівым жураўлём, а ўпэўнена трымаюць у напрацаваных руках сваю надзейную сініцу.