У дзяцінстве жыхарка Пратасевічаў марыла стаць настаўнікам пачатковых класаў і нават атрымала адпаведную адукацыю ў Горацкім педвучылішчы, а пасля і ў Магілёўскім педуніверсітэце імя Аркадзя Куляшова. Мара споўнілася, але трошкі інакш: 21 год жыцця Надзея Рыгораўна аддала дзіцячаму саду “Церамок” на малой радзіме. Зараз яна працуе з хлопчыкамі і дзяўчынкамі да чатырох гадоў і выконвае адразу некалькі роляў.

Педагога

— За ўвесь час у прафесіі падыходы да выхавання дзяцей істотна змяніліся. У адукацыйную праграму штогод уключаюцца новыя элементы, павялічваецца выкарыстанне сучасных тэхналогій. Гэта, безумоўна, патрабуе ад спецыяліста несупыннага развіцця, самаўдасканалення. Не дазваляюць ленавацца і выхаванцы. Пазнанне свету ў іх адбываецца ў асноўным праз сэнсарныя адчуванні. Таму заняткі будуюцца з выкарыстаннем матэрыялаў, якія можна ўбачыць, памацаць, пазнаёміцца з іх уласцівасцямі. Нязменным засталося асноўнае — уважлівыя адносіны да кожнага дзіцяці.

Псіхолага

— Выхавацель дапамагае рабятам не толькі адаптавацца ў калектыве, але і зразумець, наколькі магчыма ў такім узросце, самога сябе. Мы вучымся распазнаваць эмоцыі, спачуваць, дапамагаць іншым. Акрамя гэтага, часта прыходзіцца аказваць псіхалагічную дапамогу і бацькам, якіх апаноўвае беспрычынная трывога за сына ці дачку.

Памочніка

— Навыкі самаабслугоўвання — тое, да чаго прывучаем у першую чаргу, бо часам у сад прыходзяць дзеці, якія не ўмеюць карыстацца гаршком ці ўнітазам, самастойна апранацца, есці. Яшчэ адна задача — разам з дэфектолагам пазбавіць хлопчыкаў і дзяўчынак ад маўленчых праблем. На жаль, усё часцей сталі прыходзіць дзеці, якія не гавораць. У такім выпадку імкнёмся максімальна супрацоўнічаць з бацькамі, бо шмат залежыць ад таго, наколькі мамы і таты гатовыя да дамашніх заняткаў, працяглай і часам цяжкай працы. Але ў апошні час заўважаю добрую тэндэнцыю. Бацькі сталі больш свядома адносіцца да адказнай справы выхавання: чытаюць тэматычную літаратуру, не баяцца звяртацца да спецыялістаў, падыходзіць да нас за парадай.

Пяшчотнай матулі

— У мяне трое дзяцей, таму разумею, наколькі важныя для выхаванцаў праяўленні пяшчоты: абдымкі, добрыя словы, усмешкі. Ніколі на іх не скуплюся і заўжды напамінаю бацькам, што ніякія мультфільмы, цацкі і нават самыя незвычайныя прысмакі не заменяць часу, праведзенага разам.