Павага калег цалкам заслужаная, бо ўклад гэтага чалавека ў развіццё лясной гаспадаркі раёна нельга пераацаніць. Што яго работа шматпланавая, можна пераканацца, паназіраўшы за ёй хаця б дзень. Яшчэ больш цікава пагутарыць з Іванам Міхайлавічам. Пашчасціла паслухаць яго разважанні па дарозе ў Дараганаўскую школу, дзе памочнік ляснічага сустракаўся з удзельнікамі адзінага на Асіповіччыне дашкольнага лясніцтва.

Шлях у прафесію ў кожнага свой

Працаваць у дадзенай сферы можа толькі чалавек, які любіць, ведае, адчувае і беражэ лес, упэўнены Іван Міхайлавіч. А для гэтага неабходна з маленства мець стасункі з прыродай.

Сам ён вырас у вёсцы Брожа на Бабруйшчыне. Адразу пасля школы крыху працаваў на шарыкападшыпнікавым заводзе. Атрыманы вопыт дапамог у будучым выбары прафесіі, бо пераканаўся, што буйное прадпрыемства з яго шумам, мноствам людзей, станкоў не тое месца, дзе б хацелася ўсё жыццё працаваць. Душу вабілі вясковая ціш, прастор, шапаценне траў і цурчанне рэк. Тата юнака працаваў на торфанарыхтоўках, маці — у саўгасе, дзядуля — аб’ездчыкам у лесе. Дзедава работа здалася хлопцу найбольш цікавай.

Атрымаўшы спецыяльнасць інжынера лясной гаспадаркі, Іван Аляшкевіч прыехаў па размеркаванні ў Брыцалавіцкае лясніцтва, дзе і працуе ўжо 36 гадоў.

Лесавод лічыць, што яму пашанцавала з калектывам. Калі прыступіў да работы, у лясніцтве працавалі людзі, якія прайшлі вайну: іх адрознівалі не толькі працавітасць і добрае веданне лясных сцежак і прыкмет, але і жыццёвая мудрасць. Вось ад каго малады спецыяліст пераймаў лясную навуку, а таксама ўменне арганізаваць свой дзень, прымаць правільныя рашэнні, аналізаваць.

Калі параўнаць работу ў гаспадарцы тры дзясяткі гадоў таму і цяпер

Шмат агульнага, бо функцыі практычна адны і тыя ж, як і плошча аб-слугоўвання — 9 600 га. Тыя ж дрэвы, жывёлы. І тым не менш… Праца значна аўтаматызавалася, з работай замест 28 цяпер спраўляецца 17 чалавек. Высякаецца, а, адпаведна, і садзіцца значна больш лесу.

Важна, што змагацца з ляснымі пажарамі цяпер стала лягчэй: вышкі з камерамі відэаназірання дазваляюць заўважыць ачаг узгарання на самым пачатковым этапе, што садзейнічае хуткай лакалізацыі.

А яшчэ і вандроўнікаў калі-нікалі выводзяць з лесу. Так, нядаўна дапамаглі міліцыі знайсці жанчыну, якая два дні блукала па гушчары.

Падставы для гонару

Частка тэрыторыі лясніцтва адносіцца да Бярэзінска-Свіслацкага заказніка, там не высякаецца лес, бо знаходзіцца пад аховай. Да яго адносіны беражлівыя. Захапляецца лесавод і эталоннымі насаджэннямі, якія займаюць плошчу пяць гектараў. Карабельныя сосны, што захаваліся нягледзячы на войны, рэвалюцыі і ўраганы, налічваюць больш за паўтары сотні гадоў і могуць пражыць яшчэ сотню. Стромкія, прыгожыя, яны здзіўляюць кожнага, хто бачыць гэтыя дрэвы, — нездарма лічацца помнікам прыроды.

Задаволены Іван Міхайлавіч і тым, што людзі сталі менш засмечваць лясы. Сельвыканкаму ўдалося ліквідаваць несанкцыянаваныя палігоны, што палепшыла знешні выгляд лесу, у глыбіні сустракаюцца адзінкавыя бутэлькі ці паперкі, а ўздоўж дарог рэгулярна праводзяць рэйды па ўборцы, таму лес пачысцеў.

А вось звяроў і птушак ва яго ўладаннях не злічыць. Казулі, ласі, бабры, барсукі… Ёсць рысі і ваўкі, нават сляды мядзведзя неяк зафіксавалі. Не рэдкасць ужо і чорны бусел, ёсць арлан-бела-хвост. А чарамша на тэрыторыі Брыцалавіцкага лясніцтва не рэдкая, а адна з самых распаўсю-джаных культур.

Шмат аб чым змог бы расказаць Іван Міхайлавіч, каб дарога да Дараганава не была такой кароткай. Але там чакалі дзеці, якія з цікавасцю сустрэліся з заслужаным лесаводам. Значыць, бу-дзе нагода для наступнай гутаркі.