Гэты радок мог бы стаць пачаткам добрай жартоўнай песенкі, але жыхарам вёскі Ручай не да жартаў. Жадаючыя паехаць на аўтобусе ў Асіповічы альбо ў цэнтр сельсавета Лапічы вымушаны выпрабоўваць сябе на трываласць: ад гарачага сонца, дажджу ці калючага ветру са снегам падарожніку няма дзе схавацца.

І ніхто з жыхароў не памятае, каб на прыпынках калі-небудзь быў зацішак. Аўтара гэтая акалічнасць не палохала і не засмучала ў 18 гадоў. Аднак зараз, маючы на 13 гадоў больш за плячыма і трохгадовае дзіцё на руках, разумею, што чакаць транспарт, асабліва калі ён спазняецца (такое часам здараецца падчас моцных марозаў), на прыпынку, адкрытым усім вятрам, — “задавальненне” малапрыемнае. Канечне, колькасць пасажыраў на гэтым прыпынку невялікая, але ж так хочацца мець хаця б мінімальны ўзровень камфорту… Ці не так, ДРБУ-199?