Зараз рэгістрацыя шлюбу нярэдка адзначаецца шыкоўна, з феерверкамі, лазерным шоу і запускам галубоў, з задзейнічаннем спецыялістаў па дызайне памяшканняў і прылеглай тэрыторыі. А нашы бабулі і дзядулі святкавалі стварэнне сям’і больш сціпла, але душэўна.

Наша чытачка Марыя Цвыркоўская ўзгадала толькі некаторыя асаблівасці падрыхтоўкі да вяселля і яго правядзення ў 60-х гадах мінулага стагоддзя:

— Белую сукенку нявесты шылі ў мясцовых партніх, вянкі набывалі на Камароўцы ў Мінску. Музыкі знаходзіліся мясцовыя: хто на чым умеў, на тым і гралі. Затое гулялі ўсім сялом. У адным доме ставілі сталы, у другім устройвалі танцпляцоўку.

Зараз на вяселлях чамусьці не спяваюць, толькі танцуюць і гуляюць. А раней не было гульняў, затое як прыгожа спявалі! “Скакаў казак праз даліну”, “Успомні мяне, мама, хоць раз у суботу”, “Якім ты быў, такім ты і застаўся”, “Растуць вербы каля грэблі” і шмат іншых. А як душэўна выконвалі “Страданія”, весела выводзілі прыпеўкі. Усе ўмелі танцаваць польку, вальс, “лысага”, падыспань.

На ўрачыстасць ішлі з авоськай, з якой даставалі і ставілі на стол стравы. Былі сярод іх халадзец, мяса, бліны, запечаная ў місцы яешня, кісель і іншыя  простыя, але смачныя стравы.

Каравай на маё вяселле выпякала хросная маці — у вялікім тазе. Калі яго дзялілі, кожны нешта дарыў: адрэз тканіны, хустку, абрус, прасціну, пакрывала, грошы.

Першы дзень гулялі ў нявесты, на другі пасля абеду адпраўляліся да жаніха. Ехалі са сваёй музыкай, спявалі. Зараз машыны ўпрыгожваюць рознымі сучаснымі элементамі дэкору, а тады ехалі на конях ці грузавой машыне. Да дугі мацавалі рознакаляровыя стужкі і папяровыя кветкі — было вельмі прыгожа.

Перад ад’ездам хросная дала мне катушку нітак. За ваколіцай кінула яе на зямлю, моцна трымаючы нітку ў руцэ. Катушка па дарозе размотвалася, нібы аб’ядноўваючы бацькоўскі дом і хату жаніха і прадказваючы шчаслівае жыццё. Але нечакана ў лесе нітка абарвалася. Нібыта прыкмета не вельмі добрая, але з мужам мы пражылі дружна 49 гадоў.