Культура

Музей звычайны і незвычайны

Асіповіцкі гісторыка-краязнаўчы музей з’явіўся значна пазней, чым аналагічныя ўстановы ў іншых раёнах краіны. Затрымка на старце ў любой справе стварае многа нязручнасцей, аднак, калі ёсць жаданне, зрабіць можна вельмі многа.

Ёсць толькі ў Асіповічах

Гонар экспазіцыі— вялікая калекцыя гістарычных артэфактаў, захаваных і перададзеных нашаму музею нашчадкам роду, які вельмі моцна паўплываў на развіццё Асіповіцкага краю напрыканцы ХІХ-напачатку ХХ стагоддзяў, Андрэем Дараганам, які зараз жыве ў Швецыі.

Дараганы паспелі многа і ў розных кірунках. Таму “фамільная” экспазіцыя расказвае не толькі аб пэўных асобах, але і дазваляе рабіць інтрыгуючыя абагульненні. Напрыклад, Дзмітрый Дараган, дзед Андрэя, удзель-нічаў у Руска-Японскай вайне 1904-1905 года і прывёз з Далёкага Усходу з густам падабраную калекцыю сувеніраў: кі-тайскую халодную зброю, бронзавае люстэрка, веер…

З імі звязана даволі незвычайная гісторыя. На прадметах існуюць нейкія надпісы з іерогліфаў, і нашы музейшчыкі неяк звярнуліся да спецыяліста з гэтай краіны, які пры-ехаў у Беларусь. Той жа прачытаць надпісы не здолеў — адзначыў толькі іх старажытнасць. Што здзіўляцца: пісьменства ў Кітаі існуе больш за 7000 гадоў, і за гэты час змянілася 11 сістэм малявання іерогліфаў.

Яшчэ адзін незвычайны прадмет — абрус, выраблены ў Тыбеце. Сам па сабе такі прадмет для Еўропы нячасты. Але найбольш цікавае ў ім не старажытнасць і рэдкасць, а аўра таямніцы, якая хутчэй за ўсё застанецца неразгаданай. Адзін з родзічаў асіповіцкіх Дараганаў быў сакратаром Імператар-скага рускага геаграфічнага таварыства. Арганізацыя была своеасаблівай: акрамя навуковых даследаванняў, падрыхтаваныя гэтай установай навуковыя экспедыцыі нярэдка мелі мэтай яшчэ і вя-дзенне разведкі ў інтарэсах ваеннага ведамства. Далікатныя заданні ген-штаба царскай арміі па-спяхова выконвалі знакамітыя расійскія географы Мікалай Пржэвальскі і Пётр Сямёнаў-Цян-Шанскі, а менавіта іх вандроўкі і арганізоўваў сакратар ІРГТ з роду Дараганаў…

Клуб неабыякавых сэрцаў

Калектыў установы — дырэктар Антаніна Сцяпанава, галоўны захавальнік фондаў Кацярына Саканцава, старшы навуковы супрацоўнік Марыя Саканцава і малодшы навуковы супрацоўнік Юлія Гаварушкіна — гэта аднадумцы і прафесіяналы, якія выдатна разумеюць, што іх галоўная задача — наладжванне жывых сувязей з землякамі. Музей павінен дзейнічаць як клуб зносін аднадумцаў і пляцоўка для рэалізацыі самых розных ідэй. Адна з найбольш удалых ініцыятыў — стварэнне савета музея, у які ўвайшлі краязнаўцы, калекцыянеры, блогеры, схільныя да гістарычнай тэматыкі, уніфармісты і іншыя творчыя людзі. Дапамога гэтай суполкі адчувальная: папулярныя ў асіпаўчан Ночы музеяў, досыць сур’ёзныя па грунтоўнасці разглядаемых пытанняў краязнаўчыя канферэнцыі, Магдаленаўскія чытанні (патэнцыяльны брэнд культурнага жыцця Асіповіччыны) — усё робіцца з актыўным удзелам добраахвотных памочнікаў. Ды і ў папаўненні музейных фондаў, арганізацыі тэматычных выстаў удзельнікі савета здольны на многае. Тут ёсць нагода ўспомніць Аляксандра Дораша, які ўласнаручна выканаў для нашага музея шэраг унікальных прадметаў, сярод якіх сапраўдныя жамчужыны: копія мяча эпохі Кіеўскай Русі і гістарычна дакладны макет гара-дзішча Жужлянка. На жаль, таленавітага майстра, паважанага калегамі краязнаўцы з намі ўжо няма. У гонар яго памяці музей плануе правесці сёлетнюю краязнаўчую канферэнцыю, асноўная тэма якой — галоўныя дасягненні і персаналіі асіповіцкага краязнаўства.

Калі хто думае, што падрыхтоўка да гэтага мерапрыемства тычыцца выключна сістэматызацыі нейкіх звестак і напісання справаздач, то гэта не зусім так. Музей і тыя, хто яму дапамагаюць, зараз вядуць у пэўным сэнсе детэктыўнае расследаванне. Яго мэта — знайсці калекцыю ўнікальных артэфактаў, якую за некалькі дзесяцігоддзяў сабраў легендарны асіповіцкі гісторык-аматар В.П. Шчыглоў. Ці хаця б вызначыць яе далейшы лёс…

Так што калі хто можа дапамагчы пошуку — дзяліцеся, калі ласка, інфармацыяй.