Міласэрнасць

Сястра міласэрнасці Чырвонага Крыжа Ала Жук клапоціцца аб ветэранах чыгункі

Незалежна ад паходжання, гэтыя добрахвотнікі шчыравалі ў франтавых шпіталях і санітарных лазарэтах, хварэлі на тыф і гінулі ад ран. Сёння, як і стагоддзе таму, сёстры міласэрнасці выконваюць свой доўг, дапамагаючы хворым і нямоглым.

Сёлета няпросты год. Асабліва для людзей немаладога ўзросту. Калі нельга вольна падарожнічаць, наведваць знаёмых. Некаторым патрабуецца і медыцынская дапамога, а ісці ў паліклініку рызыкоўна, да таго ж медыкі там вельмі перагружаны. У гэтых умовах нельга пераацаніць работу сясцёр міласэрнасці Чырвонага Крыжа.

Напрыклад, аб ветэранах чыгуначнага вузла клапоціцца Ала Жук, якая ўдзячна дарожнай арганізацыі Беларускай чыгункі Беларускага Таварыства Чырвонага Крыжа за падтрымку і ўзаемаразуменне.

Працуе ў цесным адзінстве з ветэранскім актывам. Ад старшынь саветаў ветэранаў чыгуначных прадпрыемстваў даведваецца аб тым, каму з адзінокіх і адзінока пражываючых пенсіянераў патрэбна дапамога, і бярэ гэтых людзей пад сваю “апеку”. Зараз, напрыклад, такіх налічваецца 6 чалавек. Днямі да іх далучацца яшчэ двое.

Стаж работы Алы Міхайлаўны ў бальніцы і паліклініцы — 40 га-доў. І ўвесь час працавала ў адным з самых складаных аддзяленняў — хірургічным. А таму можа не толькі ціск ці пульс памераць, але і апрацаваць рану, паставіць кампрэс. Наведвае кабінеты ўчастковых урачоў сваіх падапечных і выпісвае рэцэпты, даводзіць да пажылых людзей рэкамендацыі доктара, тлумачыць, як правільна прымаць лекі. Каму назначаны ўколы — робіць курс ін’екцый. Можа нават міні-фізкабінет на даму разгарнуць і правесці сеансы магнітатэрапіі. Даводзілася і хуткую дапамогу выклікаць, калі стан ветэрана пагаршаецца. А псіхалагічная падтрымка, якую аказвае медык, наогул неацэнная: яны ведаюць, што іх не пакінуць самнасам з бядой.

Дарэчы, Ала Міхайлаўна аказвае не толькі медыцынскія, але і бытавыя  паслугі. Можа прынесці вады ці дроў, павесіць занавескі ці схадзіць у магазін. Ніколі не лічыцца з уласным часам: раз трэба — спяшаецца на дапамогу. А яшчэ і падбадзёрыць віншаваннямі са святам ці маленькімі падаруначкамі.

Вось што расказвае пра сваю памочніцу 95-гадовая Марыя Іосіфаўна Літоўка, былы раз’язны касір станцыі Асіповічы:

— Вельмі харошая жанчына. Уважліва выслухоўвае, падтрымлівае нас. Памерае ціск, даставіць таблеткі з аптэкі. Калі трэба малачко ці хлеб, збегае ў магазін. І вады наносіць, і памыцца дапаможа, і іншыя пытанні вырашыць.

Улічваючы эпідэмічную абстаноўку, сястра міласэрнасці захоўвае ўсе рэкамендаваныя Мінздравам меры: наведваючы падапечных, карыстаецца маскай, пальчаткамі, халатам і бахіламі. І сваіх ветэранаў вучыць правілам паводзін ва ўмовах самаізаляцыі. Самае галоўнае, каб усе былі здаровыя, лічыць Ала Міхайлаўна. І ўсё  для гэтага робіць.