Стараста населенага пункта — гэта чалавек, які знаходзіцца на пярэднім краі вясковых праблем. Ён ведае кожнага — незалежна ад таго, пастаянны гэта жыхар ці толькі час ад часу наведваецца ў бацькоўскую хату або прыязджае ў вёску на лета. Да яго можна звярнуцца з любым пытаннем, атрымаць падтрымку і дапамогу. Стараста ў курсе таго, што адбываецца не толькі на тэрыторыі сельсавета, але і бачыць праблемы, як спяваецца ў песні, “і раённага маштабу, і сусветнага амаль”.

Менавіта такі чалавек прадстаўляе грамадскасць вёскі Вялікі Бор. Мілавідная жанчына, цікавы суразмоўца, спагадлівая суседка Валянціна Пятроўна Дашкевіч.

Яе жыццё звязана з Асіповіччынай цеснымі сувязямі. Нарадзілася ў Пабокавічах, жыла ў Дубавым і вось ужо 37 гадоў, як атабарылася ў Вялікім Бары. Асвоіла шмат прафесій, у кожнай з якіх знаходзіла свае адметныя асаблівасці. Працавала інспектарам па кадрах калгаса, прыёмшчыцай-касірам комплексна-прыёмнага пункта, лабарантам малочнай прадукцыі. Загадвала зернятокам, складам гаруча-змазачных матэрыялаў і нават 14 гадоў працавала электраманцёрам дыстанцыі сігналізацыі і сувязі. Але, дзе б ні працавала, да работы адносілася сумленна. Як і да калектыву, бо прывыкла паважаць людзей.

Пакуль працягвалася працоўная дзейнасць, раслі дзеці, вольнага часу амаль не заставалася. У будзённай мітусні Валянціна выношвала патаемнае жаданне: выйсці на пенсію і заняцца кветкамі. Засадзіць імі ўсё навокал. Надышоў час, калі змагла ажыццявіць задуманае. І зараз у яе двары і за яго межамі ззяюць рознакаляровымі агеньчыкамі кветкі. Імі любуюцца ўсе, хто наведвае гасцінную гаспадыню. Трое дзяцей, пяцёра ўнукаў, тры праўнучкі, суседзі і аднавяскоўцы. Нездарма каля веснічак, акрамя звыклай лаўкі, размешчаны шэраг пянёчкаў, якія ўтвараюць кола, — ёсць, дзе сабрацца абмеркаваць надзённае. А на плоце — сапраўдная дошка аб’яў. Напрыклад, можна даведацца кошт чарніц і брусніц, якія закупляюць у насельніцтва.

Для аднавяскоўцаў Валянціна Пятроўна выступае не толькі як звязуючае звяно з мясцовай уладай. Нярэдка становіцца доктарам, арганізатарам вяселля, а здараецца непапраўнае — першая падстаўляе плячо. Калі ўзнікаюць пытанні па добраўпарадкаванні населенага пункта — тут таксама без старасты ніяк. Здаецца, што гэта жыццярадасная, спагадлівая жанчына і ёсць душа населенага пункта.