Прыемна, калі чытачы адгукаюцца на газетныя публікацыі і дапамагаюць рабіць выданне больш цікавым, насычаным і  змястоўным. Выклікаюць павагу землякі, якія неабыякава ставяцца да гісторыі краіны, роднага краю, свайго роду. Ведаць радавод, апавядаць сямейныя легенды, з гонарам расказваць пра знакамітых родзічаў. Ці не гэта самае галоўнае для кожнага з нас, каб захаваць спадчыну, перадаваць яе з пакалення ў пакаленне?!

Менавіта з такім падыходам адносяцца да сваіх каранёў і нашчадкі Ядзвігі і Станіславы Кашлач, здымак якіх быў апублікаваны ў “АК” (№ 53 ад 10.07.2020 г.).

У рэдакцыю звярнулася асіпаўчанка Тамара Ланеўская, якая паведаміла, што маці пакойнага мужа была роднай сястрой Кашлачоў. Звалі яе Каралінай, жыла і працавала прадаўцом у Ліпені. Наогул жа ўсіх дзяцей у сям’і налічвалася дзесяцера. Сямёра нарадзіліся ад першага шлюбу і мелі прозвішча Матусевіч. Трое старэйшых братоў загінулі ў першую сусветную вайну. Затым ішлі  Ядзвіга, Кацярына, Марыя і Канстанціна. Трое апошніх — Стані-слава, Караліна і Эдуард — з’явіліся на свет пасля таго, як іх маці шляхцянка Ізабела Віктараўна Матусевіч (у дзявоцтве Лягуцкая) выйшла замуж за былога батрака Яна Стэфанавіча Кашлача, які да рэвалюцыі прыслужваў сям’і. А жылі Матусевічы-Кашлачы ва ўрочышчы Лісічкі, што размяшчалася непадалёк ад цяперашняй Яноўкі. У гады Вялікай Айчыннай вайны маёнтак быў разбураны, і сям’ і прыйшлося жыць у зямлянках. Пасля асталяваліся ў Пасеках. Таксама Тамара Іванаўна назвала больш дакладны перыяд, у які была зроблена фатаграфія, змешчаная на тэматычнай старонцы “Скарбніца”: ён адпавядае прыблізна пачатку 30-х гадоў мінулага стагоддзя. Па левы бок — Станіслава, па правы — Ядзвіга. Першая нарадзілася прыкладна ў 1920 годзе і пражыла доўгае жыццё. Да вайны, верагодна, вучылася ў Бабруйску на настаўніцу. Дарэчы, гэтая дэталь і дае адказ на пытанне аб галаўных павязках, якія як элемент адзення не былі характэрны жыхарам Асіповіччыны. Падчас ліхалецця партызаніла. Пасля вызвалення выйшла замуж і некаторы час жыла ва Усціжы, затым пераехала разам з мужам на яго радзіму ў Краснадарскі край. Памерла ў 2009 годзе. Пра Ядзвігу звесткі адсутнічаюць. Сама Ізабела памерла ў 1943 годзе і пахавана ў Градзянцы. Ян Кашлач пакінуў гэты свет на 5 гадоў пазней і спачывае на могілках у Ліпені.

Удалося звязацца з унучкай Ізабелы Ідай Вікенцьеўнай Вададохавай, якая жыве ў Магілёве. Яна дачка Марыі Матусевіч. Некаторы час разам з мужам працавалі ў Ліпенскай школе настаўнікамі. Добра памятаюць былых калег, у тым ліку дырэктара і завуча Анатоля Кернажыцкага і Дзмітрыя Бродскага. Успаміны пра бабулю — добрыя, трапяткія. Яна клапацілася пра сялян, давала ім прытулак, забяспечвала харчамі. Як найкаштоўнейшы скарб захоўвае і партрэт бабулі.

Цікавым аказалася знаёмства і з Наталляй Сушко, якая дасканала займаецца вывучэннем радаводу. Яна дваюрадная ўнучка Яна Кашлача. З дапамогай апублікаванай фатаграфіі адчынілася яшчэ адна нязведаная старонка: цяпер у дадатак да архіўных звестак пра Ізабелу ёсць яшчэ і здымак, які, па словах Наталлі, публікаваўся ў выданнях пра беларускія нацыянальныя строі, але без абазначэння імён.

Станіслава Сеіна (Кашлач). Пачатак 1960-х гадоў.