Марыя Нікіфараўна Малец выглядае надзіва малажава і жыццярадасна. Відаць, таму, што не губляе аптымізму, любові да навакольных і, нягледзячы на салідны пенсійны стаж, працягвае цікавіцца не толькі тым, што адбываецца ў жыцці родных, але і навінамі краіны і нават замежжа. Унук дэманструе ладны стос газет, якія ляжаць у бабуліным пакойчыку. Усе іх чытачка штудзіруе “ад коркі да коркі”. І нават без акуляраў. Артыкулы, якія асабліва зацікавілі, выразае, каб паказаць затым родным. Раённую газету атрымлівае і чытае таксама ўжо амаль паўвека. Якраз столькі, колькі жыве ў нашым горадзе.

Нарадзілася Марыя ў вёсцы Халькі Старадарожскага раёна. Цяпер такая сям’я лічылася б мнагадзетнай, а тады была звычайнай: бацькі і сямёра дзяцей. Тры гады дзяўчынка паха-дзіла ў школу, далейшую навуку спасцігала на агародзе ды ў полі.

А потым была вайна. Пра чатыры страшныя гады бабуля ўзгадваць зусім адмаўляецца, бо тыя ўспаміны атручваюць жыццё. Бацька ваяваў, адзін з братоў загінуў, хапіла і меншым дзецям…

Пасля вызвалення працавала дзяўчынка ў калгасе на адкорме жывёлы. Пазней пайшла на спіртзавод “Каўгарскі”. Там і пазнаёмілася з мясцовым шафёрам. Сямён хутка заваяваў яе сэрца, а потым і сватоў прыслаў.

Пяцёра дзяцей выгадавалі Марыя з мужам. А калі яны разляцеліся з бацькоўскага дома, вырашылі і самі перабрацца ў раённы цэнтр, бліжэй да родных. Побач станцыя, з якой можна трапіць у любую кропку краіны, каб наведаць дзяцей ды ўнукаў. Так і зрабілі.

Знайшла Марыя Нікіфараўна работу і ў горадзе: працавала на базе раённай нарыхтоўчай канторы. Завялі з мужам гаспадарку, бо без працы жыць не прывыклі. Карова, авечкі, індыкі і іншая жыўнасць патрабавалі пастаяннага догляду. Так у клопатах і час мінуў.

У пачатку чэрвеня Марыя Нікіфараўна адзначыла 90 га-доў. Дочкі расказваюць, што яшчэ гады 3 таму бегала ў лес па ягады. А колькі наогул работы перарабіла на сваім вяку! Няма такой адзінкі вымярэння, каб падлічыць той аб’ём. Умее ўсё. Шыць сукенкі, ткаць кросны, вязаць карункі… Па святах паспявала наведваць царкву.

— Зараз, дзеткі, не жыццё, а рай, — па-філасофску зазначае суразмоўца. — Вось вы скардзіцеся, што цяжка. Але гэта гледзячы з чым параўноўваць. Каб вы парабілі так, як мы ў юнацтве, дык пераканаліся б у тым. Цяпер — навокал прыгажосць, камфортнае жыллё, усе атрымоў-ваюць заробкі, прадуктаў хапае.

Але і не паспытаўшы грузу шматдзённай цяжкай фізічнай работы, які прыйшоўся на долю гэтай кволай з выгляду, але такой моцнай духам жанчыны, згаджаемся з ёю. Проста да ўсяго трэба адносіцца з разуменнем і ўдзячнасцю, як гэта робіць Марыя Нікіфараўна.