На ўскрайку лесу каля вёскі Амінавічы знаходзіцца
загароджаны масіўным плотам вальер, які належыць раённай суполцы РДГА
«Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў”. Ён дастаткова вялікі — мае
плошчу каля 4 га — і прызначаны для правядзення своеасаблівых экзаменаў —
«іспытаў лаек па падсадным дзіку”.

У прысутнасці прыдзірлівых экспертаў сабакі
павінны за пэўны час знайсці дзіка, падаць голасам сігнал аб месцы, дзе ён
знаходзіцца, пазбавіць магутную і агрэсіўную жывёліну магчымасці ўцякаць да
моманту, калі паляўнічы падыдзе на дыстанцыю трапнага стрэлу, і, нарэшце, па
камандзе гаспадара спыніць праследаванне.

Удзельнічаць у «тэсціраванні” не абавязкова,
аднак пераважная колькасць заводчыкаў ад такой магчымасці не ўхіляецца.
Паспяховае выкананне нарматываў дае паляўнічаму сабаку дыплом (трэцяй, другой
альбо першай ступені), які ў сваю чаргу павышае і статус самога чатырохногага
следапыта і, што, бадай, галоўнае, кошт яго нашчадкаў.

17 сакавіка пацвердзіць кандыцыі сваіх лаек сюды
сабралася каля 40 паляўнічых: сяброў БТПР з Асіповіцкага раёна, Ганцавіч,
Светлагорска, Мінска, Бабруйска, Клічава.

Падчас выпрабаванняў сабакі ў вальеры павінны
знаходзіцца толькі эксперты і гаспадар, прычым перасоўвацца яны павінны па
пэўных правілах, каб не падказваць «экзаменуемаму” і, зразумела, не парушаючы
тэхнікі бяспекі. Дзікоў, хоць і жывуць яны ў вальеры ўжо даўно, ручнымі назваць
нельга.

З-за гэтых абмежаванняў за паядынкамі дзіка і
сабак гледачы маглі сачыць толькі ўрыўкамі — калі тыя набліжаліся да іх
дастаткова блізка. Карэспандэнт «раёнкі” ў гэтым плане меў пэўныя перавагі, бо
атрымаў дазвол знаходзіцца ў эпіцэнтры падзей. І вось што ён убачыў.

 Усяго ў
вальеры жывуць дзве самкі і самец. Свінні ў суботніх тэставых загонах не
ўдзельнічалі — адна была сур’ёзна паранена падчас папярэдніх спаборніцтваў,
другая павінна днямі прынесці пры-плод і знаходзілася ў «дэкрэтным адпачынку”.
Таму супрацьстаяць сабачаму напору давялося аднаму 3-гадоваму вепруку. Дзеля
справядлівасці трэба адзначыць, што прыблізна трэць лаек дзіка так і не
знайшла, а пераважная колькасць астатніх не праяўляла жадання на яго нападаць
усур’ёз. Як падалося, дзік выдатна разумеў, што мітусня вакол яго асобы — гэта
ўсяго толькі «матч па боксе”, у якім яму трэба проста ўстаяць на нагах да
апошняга раўнда.

Пераважна дзік трымаўся каля агароджы, якая
абмяжоўвала свабоду манеўру сабакі. Аднак рана ці позна апошні знаходзіў
шчыліну ў дзічынай «абароне”, і тады пачыналася пагоня, спыніць якую можна было
толькі схапіўшы раззадораную паляўнічым азартам лайку за карак. Дзік бегае з
хуткасцю да 40 кіламетраў у гадзіну і, нягледзячы на грувасткасць і знешнюю
няўклюднасць, можа за-кладваць хвацкія віражы і ўмее жорстка контратакаваць.

Толькі дзве сабакі здолелі ўтрымаць дзіка, з
разгону ўчапіўшыся ў балявую кропку на яго сцягне. Як толькі гэта ўдавалася,
вяпрук імгненна прыпыняў бег, некалькі разоў круціўся на месцы, спрабуючы
адарваць лайку, а потым рэзка садзіўся, каб уціснуць яе морду ў зямлю. Адзін
сабака сапраўды адскочыў, другі ж працягваў упарта сціскаць зубы і здабычу не
выпусціў. Дзік, відаць, ад болю, пачаў гучна ляскаць зубамі…

Але асаблівай шкоды ўдалыя сабачыя атакі яму не
нанеслі — гэтых жывёл заслужана называюць «жывымі танкамі”.

Пасля кожнай пагоні ў дзіка быў перапынак, які
доўжыўся як мінімум 10 хвілін — столькі даецца сабаку на пошук здабычы. Увесь
гэты час ён адпачываў — ляжаў у бліжэйшай лужыне. Халодная вада, напэўна,
дазваляла хутчэй узбадзёрыцца і да таго ж перашкаджала шматлікім паразітам
смактаць кроў з адносна тонкай скуры на грудзях і жываце. Падыходзіць да жывёлы
падчас прыняцця «водных працэдур” можна было зусім блізка — дзік не праяўляў
ніякай агрэсіўнасці.

 Адны
лайкі шукаюць звера па слядах, другія — па паху, які разносіць паветра. У
вальеры, дзе свежых слядоў было вельмі многа, пэўныя перавагі мелі апошнія.
Тыя, што метадычна сачылі толькі за пахам слядоў, часам прабягалі ў некалькіх
метрах ад замаскіраванага ў кустоўі дзіка і не звярталі на яго ніякай увагі.

Па выніках іспытаў дыпломы атрымалі 23 сабакі. З
іх дзве — 1-й ступені і чатыры — 2-й ступені. Ацэньвалі ж лайкавыя кандыцыі
эксперты Уладзімір Сініца (міжнародная катэгорыя), Уладзімір Церахаў
(рэспубліканская катэгорыя) і Канстанцін Макарэвіч (стажор).