Гэта мерапрыемства адрознівалася ад многіх іншых непадробнай шчырасцю і пачуццём сапраўднасці таго, што адбывалася на сцэне. Калі хлопцы танцавалі, то не напаўмоцы, а наколькі хапала фізічных магчымасцей, разам з дзяўчатамі спявалі так, што асэнсоўвалі кожнае слова, а калі Ліана Крупіневіч і Сяргей Высоцкі чыталі верш Канстанціна Сіманава “Чакай мяне”, то словы, здавалася, ліліся ад самага сэрца. Такое пераадольванне цяжкасцей гэтыя самадзейныя артысты ведаюць не наўздагад. І хоць маладыя людзі не былі ў пекле вайны, але змагацца ім даводзіцца кожную гадзіну свайго жыцця: з хваробамі, фізічнымі абмежаваннямі, неразуменнем навакольных, непрыстасаванасцю “безбар’ернай” прасторы, уласнымі расчараваннямі і адзінотай. І — выходзіць пераможцамі, бо іншага выйсця няма, інакш жыццё проста губляе сэнс…

Напярэдадні Міжнароднага дня інвалідаў па традыцыі актавая зала гімназіі гасцінна прыняла дзяцей і моладзь, якія маюць асаблівасці развіцця. Госці трапілі ў казку, дзе з гарэзай Карлсанам, добрым Малышом і рухавай Фрэкен Бок гулялі ў гульні, адгадвалі загадкі, весяліліся ад душы. Адметна, што канцэрт, які быў арганізаваны для іх, складаўся з нумароў, падрыхтаваных выхаванцамі Цэнтра творчасці дзяцей і моладзі і наведвальнікамі аддзялення дзённага знаходжання для інвалідаў. І гэта яшчэ раз даказвае: не трэба складаць рук і падпарадкоўвацца выстаўленаму дыягназу, чалавек не заўсёды ведае ўласныя магчымасці, іх кола можна і трэба пашыраць.

Тое пацвярджала і выстава, аформленая ў фае рабятамі з абмежаваннямі. Рукадзельныя творы патрабуюць карпатлівай працы. І няхай не ўсё адразу ўдавалася, пайшло шмат часу на іх падрыхтоўку, затое з якім замілаваннем Юлія Радзюк і Аляксандра Мельнікава расказвалі аб сваёй рабоце ў майстэрні дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва “Вясёлка”. Вырабы атрымаліся і сапраўды цудоўныя, у што Ніна Кабанава і Юлія Калашнікава, многія другія наведвальнікі аддзялення дзённага знаходжання для інвалідаў унеслі свой уклад.

На свяце побач з хлопчыкамі і дзяўчынкамі былі іх самыя родныя і блізкія людзі: матулі, выхавацелі, работнікі сацыяльных службаў. Калі штосьці не атрымоўвалася — падтрымлівалі, падстаўлялі плячо. Усё — як звычайна. Гэтым людзям лёсам наканавана зведаць: калі боль нехта падзяляе — становіцца лягчэй.

Іна ЗАСКЕВИЧ.